Διαδώστε το στυξ με αυτό το banner στην διεύθυνση http://www.styx.gr/

Η ρωσική στάση στο Αφρίν 

εξαρτάται από τις πραγματικές 
τουρκικές προθέσεις
 Οι συμμετέχοντες στην ειρηνευτική σύνοδο του Σότσι, (Ρωσία-Τουρκία-Ιράν), απηύθυναν έκκληση να γίνει σεβαστή η εδαφική ακεραιότητα της Συρίας, και καταστρώθηκε σχέδιο για τη δημιουργία νέου συριακού Συντάγματος.
  Υπογράμμισαν ότι ο συριακός λαός είναι αυτός που θα πρέπει να αποφασίσει για το είδος της διακυβέρνησής του, σύμφωνα με το τελικό ανακοινωθέν, το οποίο επικαλείται το πρακτορείο Reuters.
  Η ρωσική προσφορά που έγινε στους Κούρδους, είναι –σύμφωνα και με τα ρωσικά συμφέροντα: Θα πρέπει να αποσύρουν τους μαχητές τους από την περιοχή επιτρέποντας στα συριακά κυβερνητικά στρατεύματα να ενισχύσουν την περιοχή και αν χρειαστεί να συγκρουσθούν για να απωθήσουν τα τουρκικά στρατεύματα εισβολής. 
  Το παράδοξο είναι πως μετά την τουρκική εισβολή στο συριακό έδαφος, στην περιοχή του Αφρίν, έχουν δημιουργηθεί πολλά ερωτήματα για την προοπτική ειρήνευσης στη Συρία.
  Νέα αναφορά, από το International Crisis Group προειδοποιεί ότι η τουρκική εισβολή στη βόρεια Συρία προειδοποιεί για τον αναβρασμό στους Σύρους πρόσφυγες που έχουν αναζητήσει καταφύγιο στην Τουρκία και το ενδεχόμενο πρόκλησης ταραχών.
  Η τουρκική πολεμική επιχείρηση στη βορειοανατολική Συρία προκαλεί ανησυχίες και στη Μόσχα, επειδή δημιουργεί το ενδεχόμενο η Άγκυρα να ανοίξει ένα νέο διαρκές πολεμικό μέτωπο με απρόβλεπτες επιπλοκές για την ταραγμένη περιοχή.
  Στην ενημέρωση Τύπου στο ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών στις 25 Νοεμβρίου, η εκπρόσωπός του Μαρία Ζαχάροβα, υπεραμύνθηκε της ρωσικής στάσης απέναντι στις κουρδικές κατηγορίες, ότι η Μόσχα υποστηρίζει την Τουρκία στο Αφρίν.
  «Γιατί η Μόσχα θα πρέπει να αναλάβει την ευθύνη για τις πράξεις της Τουρκίας;» είπε η Ζαχάροβα στους δημοσιογράφους. «Έχουμε την δική μας εξωτερική πολιτική και έχουμε ξεκαθαρίσει την στάση μας απέναντι στην πολιτική διαδικασία συμμετοχής των Κούρδων στη συριακή διαδικασία».
  Κούρδος δημοσιογράφος είπε πως «είναι δύσκολο να πιστέψει ότι πλησιάζει η επίλυση της συριακής κρίσης, όταν η Τουρκία μόλις εξαπέλυσε μακράς διάρκειας επιχείρηση» και ρώτησε: «Μπορείτε να ρωτήσετε τους Τούρκους συνεργάτες σας αν αυτό το ζήτημα έχει διαφορά για τους Κούρδους;».
  Απαντώντας η Ζαχάροβα είπε πως το ζήτημα δημιουργεί «προκλητικά ζητήματα στις συνομιλίες Μόσχας-Άγκυρας» για να προσθέσει: «Μόλις ξεπεράσαμε την κρίση που είχε προκαλέσει η κατάρριψη του ρωσικού αεροσκάφους από την Τουρκία το Νοέμβριο του 2015. Δεν είναι ανάγκη να μας πείτε πόσο δύσκολος συνεργάτης είναι η Τουρκία. Πρόκειται για χώρα με τα δικά της ενδιαφέροντα τα οποία δεν συμπίπτουν πάντοτε με τα δικά μας… Στόχος μας είναι πάντως, να βρούμε σημεία κοινού ενδιαφέροντος ασχέτως του πόσο δύσκολο είναι αυτό. Είναι δύσκολο και σε διμερές επίπεδο, πόσο μάλλον με το συριακό πρόβλημα».
  Για τη Ρωσία το Κουρδικό στη Συρία έχει τρεις παραμέτρους:
# Αφορά πρώτα απ΄ όλα στους ίδιους τους Κούρδους
# Δεύτερον στη στάση της Τουρκίας και
# Τρίτον στη σχέση με τις Ηνωμένες Πολιτείες. 
  Οι παράμετροι αυτοί θα τεθούν στην διάσκεψη που πραγματοποιείται αυτή την εβδομάδα για το Συριακό στο Σότσι, όπου η Μόσχα ελπίζει να τεθούν βάσεις για πολιτικό διακανονισμό και να μεταφερθούν στην άλλη διάσκεψη της Γενεύης, για το ίδιο ζήτημα.
  Την πρώτη ημέρα της διάσκεψης στο Σότσι, πήραν μέρος κάποιοι Κούρδοι απεσταλμένοι, χωρίς να διευκρινισθεί ποιους ακριβώς αντιπροσώπευαν.
  Όπως γράφει στο ‘al-monitor.com’ ο αναλυτής για ζητήματα διεθνών σχέσεων και ειδικότερα της Μέσης Ανατολής, Maxim A. Suchkov, επισκέπτης καθηγητής στα Πανεπιστήμια της Νέας Υόρκης και του Τζορτζτάουν: « Η στάση της Μόσχας στην υπόθεση Αφρίν, βρίσκεται στην ίδια γραμμή που τηρεί στο συριακό πρόβλημα εν γένει αλλά και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή: να διατηρεί αποστάσεις απ’ όπου τα ρωσικά ενδιαφέροντα ασφάλειας δεν διακινδυνεύουν άμεσα. Με τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν, διακυβεύεται μια πολύ λεπτή γραμμή, αλλά όσο Ρωσία και Τουρκία εξακολουθούν να διαθέτουν κανάλια στρατιωτικής αντικατασκοπείας και προεδρικά, η Μόσχα είναι αμφίβολο να ανακατευθεί σε εκείνο που προκαλεί μεγαλύτερη ανησυχία για την τουρκική ασφάλεια παρά τη ρωσική».
  Η Ρωσία ακόμη πιστεύει πως υπάρχει ακόμη ενδεχόμενο διακανονισμού της κρίσης για το Αφρίν. Από τις προοπτικές που προωθεί είναι η είσοδος συριακών κυβερνητικών δυνάμεων στις ελεγχόμενες από του Κούρδους περιοχές για τη δημιουργία από κοινού διακυβέρνησης. Αυτό πάντως, δημιουργεί το επικίνδυνο ενδεχόμενο να έρθουν αντιμέτωπες οι συριακές κυβερνητικές δυνάμεις με τις τουρκικές.
  Ο Yevgeny Satanovsky, επικεφαλής του Ινστιτούτου για τη Μέση ανατολή (και ευρισκόμενος σε στενή συνεργασία με τις ρωσικές υπηρεσίες ασφάλειας) υποστηρίζει πως η ρωσική στάση ουδεμία σχέση έχει με παιχνίδια τόσο με την Άγκυρα όσο και την Ουάσινγκτον.   «Οι Αμερικανοί προφανώς ήλπιζαν πως η Μόσχα θα απέτρεπε την τουρκική επιχείρηση. Η τουρκική εισβολή όμως εμπλέκει τον Ερντογάν σε μακράς διάρκεια σύγκρουση. Ακόμη και αν οι τουρκικές δυνάμεις καταλάβουν το Αφρίν, θα έχουν να αντιμετωπίσουν κατόπιν ανταρτική αντίδραση και περαιτέρω περίπλοκες καταστάσεις στις σχέσεις με τους Κούρδους».
  Από την άλλη, ο σπουδαίος δημοσιογράφος Ρόμπερτ Φισκ, περιγράφει με άρθρο του στη βρετανική «The Independent», τις εντυπώσεις του από την πρόσφατη επίσκεψή του στο Αφρίν.
  «Πρόκειται για έναν βρώμικο πόλεμο… Στην πόλη Αφρίν, παρ΄ όλο που απειλείται, η ζωή συνεχίζεται κανονικά, όλα τα καταστήματα λειτουργούν κανονικά και τα εστιατόρια, τα ταξί περιμένουν στην πιάτσα… Όσο για τους Ρώσους που λέγεται πως έχουν αποχωρήσει, είδα ρωσικό θωρακισμένο όχημα που έγραφε ‘στρατιωτική αστυνομία’ - στα αραβικά και τα ρωσικά - με το ρωσικό δικέφαλο αετό ζωγραφισμένο εμπρός, να διαπραγματεύεται με Σύρους μεθοριακούς φρουρούς στα σύνορα των κουρδικών περιοχών του Αφρίν με το Χαλέπι».
  Στην ανταπόκρισή του ο Φισκ, αναφέρει ότι παρ΄ όλο τον διεθνή σάλο, η πόλη δεν έχει δεχθεί τουρκικά πυρά, αλλά το ίδιο δεν συμβαίνει με τα χωριά βορειότερα, όπου λίγα μίλια πέρα από την πόλη στα βόρεια και τα δυτικά, σκάβουν νέους τάφους, όχι μόνο για τους Κούρδους ‘μάρτυρες μαχητές’, αλλά και για πολίτες».
Κουρδικό κράτος; Πολύ παλιά ιστορία
  Πίσω στα 1916, μεσούντος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου η Γαλλία με την Αγγλία (παρά τις γερμανικές, αυστριακές και τουρκικές (Οθωμανών) αντιρρήσεις συνέταξαν την περιβόητη συμφωνία Sykes-Picot.
   Οι δύο τότε μεγάλες δυνάμεις μοίρασαν κατόπιν την διασπασμένη σε μικρότερα κράτη την άλλοτε κραταιά Οθωμανική Αυτοκρατορία, για να πάρουν μερίδιο επιρροής. Η διαμόρφωση εκείνου του χάρτη συνεχίζεται να ισχύει ως σήμερα.
Εκτός από την διατήρηση του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού, σ΄ολόκληρο τον 20ό αιώνα. Παρά τις υποσχέσεις από τους Αγγλο-γάλλους για τη δημιουργία μεγάλου αραβικού έθνους, που έσπρωξε τους Άραβες στον πόλεμο εναντίον των Οθωμανών,  τελικά η υπόσχεση δεν τηρήθηκε. Η Παλαιστίνη κατόπιν παραδόθηκε για τη δημιουργία του εβραϊκού κράτους. Η Συρία πέρασε σε γαλλική επιρροή και οι υπόλοιπες χώρες στην Αγγλία.
  Η συμφωνία Sykes-Picot παρέπεμπε στις μεταπολεμικές καλένδες τη δημιουργία Κουρδικού κράτους – της τέταρτης σε μέγεθος εθνότητας της περιοχής.
  Κάτι που επιβεβαιώθηκε με τη συνθήκη των Σεβρών στα 1920. Αλλά η συνθήκη της  Lucerne το 1923 που ακολούθησε, παρέλειψε το κουρδικό ζήτημα. Έτσι οι Κούρδοι παρέμειναν χωρίς κράτος ελπίζοντας στο μέλλον…
  Όπως είχε γίνει με τη διάλυση της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, το 2003 μετά την αμερικανική εισβολή και την διάλυση του ιρακινού κράτους, άνοιξε και πάλι το Κουτί της Πανδώρας για αλλαγές στον χάρτη της περιοχής. Τέθηκαν οι βάσεις για την «μελλοντική» δημιουργία κουρδικού κράτους, με την αυτονόμηση της περιοχής του ιρακινού Κουρδιστάν.
  Έτσι οι Κούρδοι βρέθηκαν να πολεμούν (όπως οι Άραβες κατά τον Α΄Παγκόσμιο πόλεμο) με το πλευρό των Δυτικών και στον Συριακό πόλεμο που ακολούθησε.
  Τόσο για την Τουρκία, όσο το Ιράν, αλλά και το Ιράκ και τη Συρία, η δημιουργία κουρδικού κράτους αποτελεί «ανάθεμα», μια και διαθέτουν μεγάλη κουρδική μειονότητα.
  Στο δημοψήφισμα του Οκτωβρίου 2017 που αποφάνθηκε ότι έφτασε η ώρα της ανεξαρτητοποίησης του ιρακινού Κουρδιστάν, προστέθηκε σθεναρή αντίδραση του Ισραήλ που είδε το ενδεχόμενο να επαναληφθεί κάτι παρόμοιο με τους Παλαιστίνιους. Και η ανεξαρτητοποίηση των Κούρδων πέρασε και πάλι στις καλένδες.
  Το παράδοξο εδώ είναι πως το Ισραήλ έχει πολύ καλές σχέσεις με τους Κούρδους και επανειλημμένα Ισραηλινοί πολιτικοί έχουν αναφερθεί στο «ηθικό δικαίωμα των Κούρδων» για κρατική υπόσταση. Τα ίδια όμως λένε χρόνια τώρα και για τους Παλαιστίνιους.
  Αλλά η ισραηλινή πολιτική  συνδέει τα δύο ζητήματα με την επίσημη άποψη της «βαλκανοποίησης» των αραβικών κρατών.
 
counterpunch.org - The Independent - al-monitor.com- DW
 
Subscribe in a reader Facebook page Follow me