Διαδώστε το στυξ με αυτό το banner στην διεύθυνση http://www.styx.gr/

    Ή μήπως ο Ντόναλντ Τραμπ  

       έβαλε την ταφόπλακα;...
  Στις 22/5 ο Thomas Friedman από την στήλη του στην New York Times, έδινε οδηγίες στα δύο εκατομμύρια Παλαιστίνιους που ζουν στη Γάζα, να πάρουν έναν κλάδο ελιάς και να πλησιάσουν τα συρματοπλέγματα που τους χωρίζουν από το κράτος του Ισραήλ. Από το άλλο χέρι να κρατούν ένα χαρτί που θα γράφει στα αραβικά και τα εβραϊκά: «Συμφωνία Ειρήνης για δύο κράτη από δύο λαούς στα σύνορα του 1967».
  Αυτό –υποστηρίζει ο γνωστός για τις συντηρητικές απόψεις του δημοσιογράφος- ίσως δημιουργήσει ένα διαφορετικό κλίμα στον ισραηλινό λαό.
  Είναι ξεκάθαρο, πως οι προοπτικές που υπάρχουν αυτή την εποχή στην Παλαιστίνη είναι:
#Η δημιουργία δύο κρατών –Ισραήλ και Παλαιστίνιων
# Η συνέχιση του καθεστώτος τύπου «απαρτχάιντ» με τον «περιούσιο» ισραηλινό λαό να κυριαρχεί στους «παρακατιανούς» παλαιστίνιους πολίτες του κράτους του Ισραήλ.
  Ούτε συζήτηση gια την ισονομία των δύο λαών, μια και το θεοκρατικό ισραηλινό κράτος στην Παλαιστίνη, (όπου το Ισραήλ, η Δυτική Όχθη, η Ιερουσαλήμ και η Γάζα) προβλέπει από το σύνταγμά του οι υπήκοοί του να είναι αποκλειστικά εβραϊκού θρησκεύματος.
  Στην περίπτωση ενιαίου κράτους, θα πρέπει να εφαρμοσθεί ισονομία και ίσα πολιτικά δικαιώματα για τους δύο διαφορετικούς λαούς – κάτι που δεν υφίσταται σήμερα. Μια και οι Παλαιστίνιοι θεωρούνται δεύτερης κατηγορίας πολίτες.
  Το Ισραήλ, ως κατέχουσα δύναμη και στην Γάζα, σύμφωνα με το διεθνή νόμο που θα έπρεπε να εφαρμόζει, είναι υπεύθυνο για την ευημερία του πληθυσμού των κατεχόμενων εδαφών, στην Ιερουσαλήμ, την Δυτική Όχθη και τη Γάζα.
  Η λύση με τα δύο χωριστά κράτη είναι εντελώς διαφορετική. Θα πρέπει να χωρίσει την ιστορική Παλαιστίνη σε δύο διαφορετικές κρατικές οντότητες διαχωρισμένες από εθνο-θρησκευτικές γραμμές.
 Επί 70 χρόνια, η ισραηλινή κατοχή στην Παλαιστίνη, έχει προκαλέσει συνεχείς βίαιες αντιδράσεις από τους Παλαιστίνιους.
  Σε άρθρο του στην Wall Street Journal (13/4/18) ο Ισραηλινός συγγραφέας Yossi Klein Halevi υποστηρίζει πως ο «διαχωρισμός σε δύο κράτη είναι η μόνη πραγματική εναλλακτική λύση για δύο αντιμαχόμενους λαούς». Υπενθυμίζοντας ότι η «άλλη λύση» τύπου Μαλαισίας, Ελβετίας και Νότιας Αφρικής, δεν περιλαμβάνει λαούς εχθρικά διακείμενους ο ένας στον άλλο.
Τηλεγράφημα του Reuters (30/4/18) περιγράφει την άποψη του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάικ Πομπέο, σύμφωνα με την οποία ο ίδιος «είναι ανοικτός στην λύση των δύο κρατών». Αλλά επισημαίνει: «Εβδομήντα χρόνια μετά την ίδρυση του Ισραηλινού κράτους η προοπτική αυτή δείχνει ασθενής. Οι ειρηνευτικές συνομιλίες του Όσλο το 1993, έχουν πλέον βαλτώσει. Το Ισραήλ αρνείται την επιστροφή των εκδιωχθέντων  προσφύγων του 1948, για τον φόβο μήπως χάσει την εβραϊκή πλειοψηφία.
 Στο άρθρο δεν επισημαίνεται πως η «εθνοτική κυριαρχία» δεν είναι  αποδεκτή από το διεθνή νόμο για την αναγνώριση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και το δικαίωμα επιστροφής του πρόσφυγα στην κατοικία του.
Κύριο άρθρο στην Independent (15/5/18) γράφει πως η απόφαση του προέδρου Τραμπ να μεταφέρει την αμερικανική πρεσβεία στην Ιερουσαλήμ, αναγνωρίζοντάς την ως πρωτεύουσα του Ισραήλ «έβαλε την ταφόπλακα στις ελπίδες για την δημιουργία δύο κρατών στην Παλαιστίνη και την εγκαθίδρυση μόνιμης ειρήνης στην περιοχή».
Έρευνα που έγινε από την δημοσιογραφική ιστοσελίδα "FAIR"  στα αρχεία των  New York Times, έδειξε πως τα τελευταία πέντε χρόνια, υπήρχαν 1.077 άρθρα να περιγράφουν την δημιουργία δύο κρατών-Ισραήλ και Παλαιστίνης και μόλις 93 να υποστηρίζουν το ενιαίο κράτος.
Τώρα η αντιμετώπιση των Παλαιστίνιων από τον εβραϊκό λαό, βοηθούντος και από την αρθρογραφία των ΜΜΕ είναι δραματική.
  Χαρακτηριστική η περίπτωση της εικοσάχρονης νοσοκόμας Razan al-Najjar, που σκοτώθηκε από Ισραηλινούς στρατιώτες, καθώς περιέλθαπε τραυματισμένους Παλαιστίνιους κοντά στα συρματοπλέγματα που χωρίζουν την Γάζα από το Ισραήλ.
Έρευνα έδειξε πως οι περισσότεροι Ισραηλινοί αρνήθηκαν να πιστέψουν ότι «έτσι έχουν τα γεγονότα» ενώ άλλοι υποστήριζαν πως η ιστορία είναι «ψευδής προπαγάνδα».
Subscribe in a reader Facebook page Follow me