Διαδώστε το στυξ με αυτό το banner στην διεύθυνση http://www.styx.gr/

     Στη μάχη εναντίον 
της υπερθέρμανσης του πλανήτη
 H  Ιδέα να ψυχρανθεί η υψηλή θερμοκρασία της ατμόσφαιρας  με ειδικές στρατοσφαιρικές ομπρέλες που θα προστατεύσουν τον πλανήτη από τις ηλιακές ακτίνες εξετάζεται  στην διεθνή ατζέντα αυτή την εβδομάδα, με ανάμεικτες αντιδράσεις.
 Από τη μια υπάρχει νέα έρευνα που προτείνει ότι είναι θεωρητικά δυνατό να τελειοποιηθεί παρόμοια ασπίδα προστασίας, χωρίς να προκληθούν κάποιες πιθανές επιζήμιες συνέπειες. 
  Η δημοσίευση αυτού του έργου συνέπεσε με   πρόταση στην  Συνέλευση Περιβάλλοντος του ΟΗΕ (UNEA), η οποία πραγματοποιήθηκε στο Ναϊρόμπι της Κένυας. Αυτή η πρόταση προβλέπει επανεξέταση από εμπειρογνώμονες των μεθόδων που θα χρησιμοποιήσει η γεωμηχανική. 
 Αυτή η συζήτηση έγινε σε υψηλότερο επίπεδο για το θέμα μέχρι σήμερα. 
 Από την άλλη όμως, τα περισσότερα από 170 εμπλεκόμενα κράτη δεν μπόρεσαν να καταλήξουν σε συναίνεση. 
  Μετά από  κατάλληλη απεικόνιση της θερμότητας που περιβάλλει την γεωμηχανική, η πρόταση τελικά αποσύρθηκε την ενδέκατη ώρα.
  Όπως προβλέπει η Συμφωνία των Παρισίων, οι κυβερνήσεις δεσμεύτηκαν να διατηρήσουν τη μέση αύξηση της θερμοκρασίας του πλανήτη σε "πολύ χαμηλότερα" από 2 ° C - πάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα και να προσπαθήσουν να περιορίσουν τη μέγιστη θέρμανση σε 1,5 ° C. 
 Πολλοί βλέπουν αυτούς τους στόχους ως ευσεβείς πόθους: Ο πλανήτης είναι ήδη θερμότερος κατά 1 ° C περισσότερο από ό, τι στην εποχή της προ-βιομηχανικής εποχής. Οι παγκόσμιες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου εξακολουθούν να αυξάνονται και οι εθνικές δεσμεύσεις να τους μειώσουν δεν επαρκούν για να αγγίξουν τον στόχο των 2 ° C, πόσο μάλλον τον 1,5 ° C.
  Αντιμέτωποι με αυτές τις επιπτώσεις, μερικοί πιστεύουν ότι υπάρχει ανάγκη να μειωθεί ο παγκόσμιος θερμοστάτης χρησιμοποιώντας την γεωμηχανική: Στην μέθοδο αυτή περιλαμβάνεται σειρά δυνατοτήτων, συμπεριλαμβανομένων των τεχνολογιών που απορροφούν το διοξείδιο του άνθρακα από την ατμόσφαιρα και άλλων που εμποδίζουν την εισερχόμενη ηλιακή ενέργεια.
  Η ανησυχία, ωστόσο, που δημιουργείται συνιστάται στο  ότι αυτές οι μέθοδοι δεν ασχολούνται με την αιτία του προβλήματος: Δηλαδή, τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου. 
  Παρά τις προσκλήσεις για καταγραφή των κινδύνων και των ωφελειών από την γεωμηχανική, η αποδοχή της  στη διεθνή σκηνή ήταν περιορισμένη, εν μέρει, επειδή θεωρήθηκε πως θα μπορούσε να μειώσει τις προσπάθειες για τη μείωση των εκπομπών ρύπων. 
Κάτι που φάνηκε πως άλλαξε αυτή την εβδομάδα όταν οι εκπρόσωποι στο Ναϊρόμπι συζήτησαν την πρόταση για διεθνή αξιολόγηση. Είναι η πρώτη φορά που η γεωμηχανική έχει συζητηθεί σε παρόμοιο επίπεδο και σε φόρουμ που περιλαμβάνει και την Αμερική.
  Το ψήφισμα στην UNEA του ΟΗΕ κατατέθηκε από την Ελβετία και από την αρχή της συζήτησης είχε την υποστήριξη από τις περισσότερες κυβερνήσεις.
   Καλούσε για την επισκόπηση από εμπειρογνώμονες της επιστήμης της γεωμηχανικής, συμπεριλαμβανομένων των μελετών σχετικά με την συνεργασία από τις διαθέσιμες τεχνολογίες, τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να αναπτυχθεί η καθεμία τους και πόσο καλά θα λειτουργούσε ή δεν θα λειτουργούσε, καθώς και οι τυχόν αρνητικές συνέπειες. 
  Η πρόταση ζητούσε επίσης την ανάλυση των προκλήσεων όσον αφορά τη ρύθμιση κάθε προσέγγισης.
  Μεταξύ των πιο αμφιλεγόμενων αλλά και αποτελεσματικών και προσιτών επιλογών γεωμηχανικής είναι οι πλανητικές ομπρέλες. 
  Με τη χρήση αεροσκάφους υψηλής πτήσης, για παράδειγμα, θα γίνεται ψεκασμός από λεπτή ομίχλη ορυκτών ή ανθρωπογενών σωματιδίων στην ανώτερη στρατόσφαιρα. Μέρος της εισερχόμενης ενέργειας του ήλιου θα μπορούσε να αναπηδήσει πίσω στο διάστημα πριν της δοθεί η ευκαιρία να ζεστάνει τον πλανήτη.
  Η ιδέα έχει διατυπωθεί εδώ και αρκετές δεκαετίες και είναι εμπνευσμένη από μεγάλες ηφαιστειακές εκρήξεις, όπως αυτές του όρους Pinatubo στις Φιλιππίνες το 1991, οι οποίες προκάλεσαν ψύξη στις παγκόσμιες θερμοκρασίες έως και 0,5 ° C επί τέσσερα χρόνια. 
  Το γεγονός αυτό έδειξε ότι σχετικά απλές «ομπρέλες» θα μπορούσαν να έχουν σημαντική επίδραση στις παγκόσμιες θερμοκρασίες. 
Υπάρχουν όμως αντιρρήσεις. Τα στρωματοσφαιρικά σωματίδια πέφτουν τελικά στη γη με την βροχή, επομένως το αποτέλεσμα είναι βραχύβιο. 
 Η ομπρέλα που θα σκιάζει θα πρέπει να ανανεώνεται συνεχώς, γεγονός που αποτελεί έναν από τους λόγους για να δημιουργηθεί  διεθνές πλαίσιο διακυβέρνησης. 
  Εάν μια ομπρέλα αφήνεται να διαλυθεί ενώ οι ατμοσφαιρικές συγκεντρώσεις CO2 παραμένουν υψηλές, οι παγκόσμιες θερμοκρασίες θα εκτοξευθούν πιο γρήγορα, με καταστροφικές συνέπειες για ορισμένες περιοχές του κόσμου.
  Άλλο πρόβλημα θα είναι η επίδραση της ηλιακής γεω-μηχανικής στον κύκλο του νερού. 
  Στην τελευταία δεκαετία, αρκετές μελέτες έχουν δείξει ότι οι ομπρέλες μπορούν να επηρεάσουν δυσανάλογα τις βροχοπτώσεις, προκαλώντας ξηρασία σε ορισμένες περιοχές. 
  Αλλά αυτό το επιχείρημα μπορεί να είναι υπερβολικά απλοποιημένο, σύμφωνα με τη νέα μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Nature Climate Change.
  Μέχρι στιγμής, οι περισσότερες μελέτες έχουν διαμορφώσει έναν "πλήρως" γεω-μηχανικό κόσμο στον οποίο οι συγκεντρώσεις CO2 διπλασιάζονται σε σύγκριση με τα σημερινά ή τα προβιομηχανικά επίπεδα και η όλη υπερθέρμανση που προκύπτει αντισταθμίζεται από την στρατοσφαιρική ομπρέλα. 
 Αντ 'αυτού, ο Peter Irvine του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ και οι συνάδελφοί του αντιπροτείνουν την βελτίωση με την «μερική αντηλιακή κούνια». Με αυτή την μέθοδο μπόρεσαν να εξαλείψουν στο ήμισυ του θερμαντικού αποτελέσματος των διπλασιαζόμενων συγκεντρώσεων CO2 ενώ σταθεροποιούσαν τον κύκλο του νερού.
  Σε έναν θερμότερο κόσμο, εξαιτίας των εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, ο κύκλος του νερού εντείνεται, καθιστώντας τις ξηρές περιοχές ξηρότερες και υγρότερες τις πιο υγρές περιοχές, προκαλώντας πλημμύρες και ξηρασίες.
  Στον διαμορφωμένο «ημι-ζεστό» κόσμο τους, ο Δρ Irvine και οι συνεργάτες του διαπίστωσαν ότι τόσο οι θερμοκρασίες όσο και οι ακραίες βροχοπτώσεις ήταν συγκρατημένες, γεγονός που θα οδηγούσε σε λιγότερες ξηρασίες και πλημμύρες.
  Ο μόνος λόγος για τον οποίο ο κόσμος μπορεί να χρειαστεί  την γεωμηχανική είναι ότι οι συνομιλίες για την περικοπή των εκπομπών έχουν διαρκέσει τόσο καιρό, αλλά πέτυχαν τόσο λίγα. 
  Εντούτοις, στο Ναϊρόμπι, οι εκπρόσωποι δεν μπορούσαν να συμφωνήσουν σε κάποια έκθεση.
  Η γεωμηχανική, η εργαλειοθήκη που πριν από μια δεκαετία ουδείς την ήθελε, θα μπορούσε να καταλήξει να κολλήσει στις ίδιες διεθνείς διαδικασίες με τις προσπάθειες αντιμετώπισης της αιτίας της υπερθέρμανσης του πλανήτη.
 
(The Economist)
 
Subscribe in a reader Facebook page Follow me