Διαδώστε το στυξ με αυτό το banner στην διεύθυνση http://www.styx.gr/

          Το κακό παράδειγμα
             δείχνουν οι ΗΠΑ
Η κρίση COVID-19 προσφέρει άνευ προηγουμένου εκμετάλλευση  με την ευαίσθητη ισορροπία μεταξύ λύσεων ελεύθερης αγοράς και υπερβολικού εξαναγκασμού από την κυβέρνηση.
  Το βλέπουμε σήμερα στην ομολογουμένως δύσκολη ισορροπία μεταξύ της προσωπικής ελευθερίας, της δημόσιας υγείας και της οικονομικής επιβίωσης στις ΗΠΑ.
  Αλλά το πραγματικό κρυμμένο πρόβλημα μπορεί να είναι πιο σημαντικό από ό,τι φαίνεται.
  Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι η κυβέρνηση σπάνια υποχωρεί μόλις τελειώσει η κρίση.
  Πουθενά δεν είναι πιο έντονη αυτή η ανησυχία από ό, τι στο αξίωμα της αμερικανικής προεδρίας. Και δεν ξεκίνησε με τον Ντόναλντ Τραμπ.
  Ο Τρούμαν έστειλε στρατεύματα στην Κορέα χωρίς τη συγκατάθεση του Κογκρέσου και ανέλαβε τον έλεγχο των ενόπλων δυνάμεων με την ίδρυση του Υπουργείου Άμυνας και της CIA.
  Το 1978 δημιουργήθηκαν τα δικαστήρια της FISA. Το 2001, ο Πρόεδρος Τζορτζ Μπους, με την αιτιολόγηση μιας κρίσης, τους χρησιμοποίησε για να καταπατήσουν την προσωπική ιδιωτικότητα μετά την 9/11. Αυτοί οι διευρυμένοι κανόνες εξακολουθούν να ισχύουν σήμερα.
  Ο Πρόεδρος Woodrow Wilson αντικατέστησε το Κογκρέσο χρησιμοποιώντας εκτελεστική εντολή για να οπλίσει τα αμερικανικά εμπορικά πλοία. Κίνηση που τελικά οδήγησε τις ΗΠΑ στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και έγινε η βάση του σημερινού κράτους πρόνοιας. Καθώς τα προγράμματα αυτά επεκτάθηκαν από βοήθεια έκτακτης ανάγκης σε δικαιώματα, σήμερα απορροφούν περισσότερο από το 60 τοις εκατό του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού και - λένε πολλοί ειδικοί - έχουν δημιουργήσει αντικίνητρα που αυξάνουν πραγματικά την εξάρτηση.
  Ο Arthur Schlesinger Jr. διέδωσε την έννοια της «αυτοκρατορικής προεδρίας» κατά τη διάρκεια της διοίκησης του Νίξον, αλλά πηγαίνει πολύ πιο πίσω. Και παραδείγματα αφθονίας των προεδρικών αποφάσεων φαινομενικά δικαιολογούνται από κρίση που εξακολουθεί να επηρεάζει το αμερικανικό έθνος σήμερα.
  Η διεύρυνση των προεδρικών εξουσιών άλλαξε το καθεστώς του Αμερικανού προέδρου. Ο «ηγέτης του ελεύθερου κόσμου» και ο «αρχηγός του κόμματος» είναι και οι δύο ιστορικά πρόσφατες ονομασίες που έχουν αλλάξει τους ρόλους του Κογκρέσου, του δικαστικού σώματος και ακόμη και των κρατών υπό έννοιες του φεντεραλισμού.
  Συνέβαλαν στην αλλαγή για την πολιτική και σε μια διχαστική νοοτροπία νικητών.
  Επιπλέον, η εμφάνιση του προέδρου ως «αρχηγού της εκστρατείας» ουσιαστικά εξαλείφει την ικανότητα ενός προέδρου να ανταποκρίνεται σε μη κομματικούς όρους και δημιουργεί τετραετή πολιτική διάσπαση στο αμερικανικό έθνος που ουδέποτε φαίνεται να θεραπεύεται.
   Το ζήτημα δεν βρίσκεται στην ανάγκη για αυξημένη κυβερνητική εξουσία σε περιόδους κρίσης. Είναι το πρότυπο της υποτιθέμενης δύναμης που ουδέποτε ακυρώνεται πλήρως όταν τελειώσει η κρίση.
   Είναι η κομματική τοποθέτηση που θεωρείται ότι ενσωματώνεται σε κάθε δήλωση - σε κάθε απόφαση – από κάποια κόμματα αποφασισμένα να ωφεληθούν πολιτικά.
 
 
Subscribe in a reader Facebook page Follow me