Διαδώστε το στυξ με αυτό το banner στην διεύθυνση http://www.styx.gr/

Ακόμα περιμένει απάντηση

 

 

Αθήνα 11 Φεβρουαρίου 2005

Προς: ΠΟΕΣΥ

           ΕΣΗΕΜΘ

           ΕΣΗΕΠΗΝ

           ΕΣΗΕΘΣΕ

         

 

 

Από Κ. Γιαννόπουλο

        Μέλος ΕΣΗΕΑ

 

 

Συνάδελφοι,

Σας κοινοποιώ με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο την αλληλογραφία που είχα με την ΕΣΗΕΑ (ουσιαστικά πρόκειται για γραπτό… μονόλογο) σε σχέση με την τεχνητή κρίση που αντιμετωπίζει το δημοσιογραφικό επάγγελμα. Η επικοινωνία μαζί σας δεν θα χρειαζόταν αν η ΕΣΗΕΑ «ανέβαζε» στην ιστοσελίδα της την επιστολή μου. Επειδή αποκλείεται να… φοβήθηκαν τις ταπεινές απόψεις μου οι ταγοί της διαφάνειας, οι ένθερμοι λάτρεις του διαλόγου και οι πιστοί οπαδοί του σλόγκαν «Η δημοσίευση είναι η ψυχή της δημοκρατίας», υποθέτω ότι η παράλειψη οφείλεται σε παραδρομή. Με την αποστολή αυτή επανορθώνω ένα αθέλητο σφάλμα.

Ευχαριστώ για την προσοχή σας.

 

 

Με θερμούς συναδελφικούς χαιρετισμούς

 

Κώστας Γιαννόπουλος

 

 

Τα κείμενα που έχω αποστείλει στην ΕΣΗΕΑ ακολουθούν 

 

Προς το προεδρείο της ΕΣΗΕΑ

Από Κώστα Γιαννόπουλο

 

Κυρίες και Κύριοι συνάδελφοι,

Επειδή δεν έχω λάβει ακόμη απάντηση και επειδή εικάζω ότι ίσως δεν έχετε λάβει γνώση της επιστολής μου, την οποία απέστειλα με fax στις 4 τρέχοντος μηνός προς τον πρόεδρο και τα μέλη του Δ. Σ. της Ένωσης, σας ξαναστέλνω με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο το ίδιο κείμενο, με την ελπίδα ότι θα μου κάνετε την τιμή να ασχοληθείτε με το αίτημά μου και να επικοινωνήσετε μαζί μου έστω και ανεπισήμως.

 

 

 

 

 

Αθήνα 4 Φεβρουαρίου 2005

Προς τον πρόεδρο και τα μέλη του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ

 

Θέμα: Σύγκληση έκτακτης Γενικής Συνέλευσης

 

 

Κύριοι Συνάδελφοι,

 

Με την παρούσα επιστολή μου, υποβάλλω το αίτημα να συγκαλέσετε όπως δικαιούστε και, κατά τη γνώμη μου οφείλετε, Έκτακτη Γενική Συνέλευση των μελών της ΕΣΗΕΑ για να συζητήσουμε το σοβαρό θέμα που δημιουργήθηκε με τις περίφημες λίστες. Εξηγώ τους λόγους κατωτέρω:

 

Οφείλω να ξεκαθαρίσω από την αρχή πως η κριτική μου δεν έχει χαρακτήρα προσωπικής αντιπαράθεσης με συναδέλφους –μερικοί από τους οποίους είναι και φίλοι. Οι χειρισμοί που έκανε η πλειοψηφία του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ στην υπόθεση με τις λίστες ήταν αξιοθρήνητοι. Είτε μας αρέσει είτε όχι, δεν πείθουμε κανέναν ότι είμαστε πνευματικό σωματείο. Εκείνο που καταφέραμε είναι να πείσουμε εαυτούς και αλλήλους ότι δεν είμαστε ούτε επαγγελματικό σωματείο. Γιατί κανένα επαγγελματικό σωματείο δεν θα έδινε βορά στη σκανδαλισμένη κοινή γνώμη 1044 μέλη του και δεν θα διέσυρε ολόκληρο τον κλάδο. Αλήθεια τι λέει εν προκειμένω το Καταστατικό, στο οποίο ομνύουν οι «συνεπείς»;

Η ΕΣΗΕΑ ειδικά τις τελευταίες μέρες θυμίζει το Σύλλογο «Πνεύμα και Ηθική» του αξέχαστου κωμικού Βασίλη Αυλωνίτη. Δυστυχώς, η κατάσταση δεν είναι για γέλια. Παραφράζοντας τον Γκαίμπελς, θα ήθελα να σημειώσω ότι «όταν ακούω τη λέξη ηθική, τινάζω το πέτο μου». Εκείνος έβγαζε πιστόλι όταν άκουγε τη λέξη κουλτούρα. Σε μια κοινωνία αγγέλων όπου ουδείς πολιτικός ψεύδεται, ουδείς δικαστής χρηματίζεται, ουδείς ιεράρχης έχει το κατά Χριστόδουλο «κουσούρι», ουδείς δημόσιος υπάλληλος λαδώνεται και ουδείς γιατρός παίρνει φακελάκι μόνο οι δημοσιογράφοι ομολογούν με φρίκη την ανηθικότητά τους.

Το μέγα αμάρτημά τους είναι ότι απασχολούνται στο δημόσιο και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα. Για να πλουτίσουν (κατά μία αιρετική άποψη) με τρίμηνες συμβάσεις και αμοιβές της τάξης των 300 ευρώ! Στην πυρά, λοιπόν, οι επίορκοι, οι ανυπόληπτοι και οι λαδεροί.

Εμείς, δηλαδή η πλειονότητα του ΔΣ, θέλουμε «εθελοντές», όπως εκείνοι που εργάζονται προσφέροντας αφιλοκερδώς τις υπηρεσίες τους στα κομματικά έντυπα. Αυτοί είναι οι καθαροί και ανεξάρτητοι λειτουργοί της ενημέρωσης- άσχετα αν μετά τους εγγράφουμε στην ΕΣΗΕΑ ως επαγγελματίες δημοσιογράφους.

Εμείς, δηλαδή η πλειοψηφία του ΔΣ, θέλουμε μονοθεσίτες «από άποψη» (έκφραση της κατά Όργουελ νεόγλωσσας που σημαίνει «εκ πεποιθήσεως» στα ελληνικά). Θέλουμε ολιγαρκείς σαν τον Συμεών το Στηλίτη που τρεφόταν με τις ψείρες του, για να ζουν στην έντιμη πενία τους και να ονειρεύονται την επανάσταση. Το δράμα είναι ότι οι οπαδοί της προς τα κάτω ισοπέδωσης μάς εκπροσωπούν συνδικαλιστικά.

Όλες οι απόψεις είναι σεβαστές. Αλλά κανείς δεν δικαιούται να τις επιβάλλει σαν να επρόκειτο για την εξ αποκαλύψεως αλήθεια. Τη σεμνότητα, την εντιμότητα, την ταπεινότητα και την ηθική θα ήταν λογικό να την αναζητήσουμε στην Ιερά Σύνοδο ή σε συλλόγους Κυριών που αποφοίτησαν από Παρθεναγωγεία. Ενάρετος ήταν και ο Χίτλερ, αναγεννημένος χριστιανός είναι και ο Μπους.

Η πολιτική κι ο συνδικαλισμός δεν είναι Κατηχητικό. Είναι κυρίως διαχείριση και κρίνεται από το αποτέλεσμα. Εις ό,τι αφορά την ΕΣΗΕΑ, εδώ και τουλάχιστον 20 χρόνια, ηθικολογούμε αντί να διεκδικούμε. Αυτομαστιγωνόμαστε σαν τους μοναχούς του Μεσαίωνα.

Πρώτον. Δεχτήκαμε παθητικά την κατάργηση των φορολογικών μας απαλλαγών. Στη Γαλλία, όταν επιχειρήθηκε κάτι παρόμοιο, μια 24ωρη πανεθνική απεργία υποχρέωσε την κυβέρνηση να πάρει πίσω το νομοσχέδιο. Αλλά οι Γάλλοι συνάδελφοι είναι προφανώς «λαδεροί».

Δεύτερον. Απαιτήσαμε (!) μαζοχιστικά να υποχρεωνόμαστε δια νόμου να υποβάλλουμε δηλώσεις «Πόθεν Έσχες». Αν ήμαστε συνδικαλιστικό σωματείο θα δίναμε μεγαλύτερη προσοχή στο «Πόσον έσχον» τα μέλη μας. Αλλά κερδίσαμε σε κύρος: εξομοιωθήκαμε σε υποχρεώσεις με βουλευτές, εισαγγελείς και υψηλά ιστάμενους δημόσιους λειτουργούς, χάνοντας κάτι σε απολαβές και δικαιώματα.

Τρίτον. Συμπλέουμε με την εκάστοτε κυβέρνηση σε απλοϊκούς νόμους κατά της διαπλοκής και μάλιστα πλειοδοτούμε σε  αυστηρότητα. Στην καλύτερη περίπτωση αποδεικνυόμαστε αφελείς, αν δεν έχουμε ακόμη καταλάβει ότι βοηθάμε την εξουσία να αποκτήσει ελεγχόμενο σύστημα ενημέρωσης-προπαγάνδας. Αρκούμαι να υπενθυμίσω ότι σύμφωνα με αείμνηστο πρωθυπουργό, υπόδειγμα ανεξάρτητης δημοσιογραφίας ήταν η Αυριανή!

Τέταρτον. Έχουμε ενοχοποιήσει τη νόμιμη σχέση εργασίας με το δημόσιο σε οποιαδήποτε έκφανσή του. Ακόμη και την εργασία στη δημόσια Ραδιοτηλεόραση! Σαν να μην υπάρχει εξάρτηση δημοσιογράφου-εργοδότη στον ιδιωτικό τομέα, όπου οι αμοιβές είναι συνήθως υψηλότερες. Από πότε ένας εργαζόμενος επιλέγει τον εργοδότη του και με ποια κριτήρια πλην της δικής του συνείδησης; Κι από πότε το συνδικαλιστικό του σωματείο κάνει τον τροχονόμο για να κατευθύνει το ρεύμα των μελών του σε συγκεκριμένες και άνωθεν «εγκεκριμένες» επιχειρήσεις;

Όλα αυτά δεν βαρύνουν τη σημερινή διοίκηση της ΕΣΗΕΑ, αν και μερικά από τα μέλη της μετείχαν σε προηγούμενα ΔΣ ή σε Πειθαρχικά όργανα και μόλις προσφάτως ανακάλυψαν την Αμερική. Με τους χειρισμούς όμως που έκαναν στην υπόθεση της λίστας και την πεισματική επιμονή στο τραγικό τους λάθος, αμφιβάλλω αν μπορούν να εκπροσωπούν τον κλάδο είτε σε διαπραγματεύσεις για νέες συλλογικές συμβάσεις είτε στην αναμενόμενη επίθεση κατά των ασφαλιστικών μας δικαιωμάτων είτε πολύ περισσότερο στην υπό επεξεργασία νέα νομοθεσία για την επιτρεπόμενη απασχόληση των συναδέλφων. Το λέω με την έννοια της πρότασης μομφής που δεν έχει τίποτε το προσωπικό για κανέναν. Ας αποφασίσει η πλειοψηφία των μελών της ΕΣΗΕΑ αν εξακολουθεί να τους εμπιστεύεται και να τους στηρίζει.

 

Κύριοι συνάδελφοι,

Στο γλωσσικό παφλασμό περί αρετής, ηθικής, δεοντολογίας, νόμων, κανόνων και ανεξαρτησίας, ξεχάσαμε την έννοια της συνείδησης. Ίσως γιατί η συνείδηση είναι ατομικό χαρακτηριστικό και δεν αποκτάται ούτε επιβάλλεται με νόμους και καταστατικά.        

 

Με συναδελφικούς χαιρετισμούς

 

 Κώστας Γιαννόπουλος

Τακτικό μέλος της ΕΣΗΕΑ

 

 

ΥΓ Κώστα,

αυτή την επιστολή την έστειλα στην ΕΣΗΕΑ και σε όλες τις περιφερειακές ενώσεις. Δεν έχω πάρει καμία απάντηση. Αν θες βάλτη στο STYX.

Subscribe in a reader Facebook page Follow me