Διαδώστε το στυξ με αυτό το banner στην διεύθυνση http://www.styx.gr/

  Ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα που εμποδίζουν την προσέγγιση Αράβων και Ισραηλινών για την εξεύρεση λύσης είναι η οικισμοί των εποίκων στα κατεχόμενα.
  Η μετανάστευση Εβραίων στους Αγίους Τόπους, που είχε αρχίσει γύρω στα 1880, αυξήθηκε λίγο πριν από τον Β΄Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς εντεινόταν το κυνήγι των εβραίων από τους Ναζί.
  Ο αραβικός πληθυσμός που ζούσε στην περιοχή ζητούσε να μειωθεί ο αριθμός των μεταναστών ενώ άρχισαν οι πρώτες συγκρούσεις Παλαιστίνιων και εβραίων μεταναστών.
  Το 1947 η Βρετανία εγκατέλειψε την «εντολή» του τοποτηρητή και την ευθύνη ανέλαβαν τα Ηνωμένα Εθνη.
  Τα Ηνωμένα Εθνη πρότειναν τη δημιουργία δύο κρατών. Ενός ισραηλινού και ενός παλαιστινιακού, πρόταση όμως, που απορρίφθηκε από τους Αραβες.
  Οι Εβραίοι αποδέχτηκαν. Ο Δαβιδ μπεν Γκουριόν ανακήρυξε το κράτος του Ισραήλ στις 15 Μαϊου 1948.
Η Αίγυπτος η Συρία, ο Λίβανος, και η Ιορδανία επιτίθενται, αλλά απωθούνται.
  Το 1956 ο Γκαμάλ Αμντέλ Νάσερ, αναλαμβάνει τη διακυβέρνηση της Αιγύπτου, εθνικοποιεί το Σουέζ και συνενώνει τον αιγυπτιακό με το συριακό στρατό.
  Στις 29 Οκτωβρίου 1956 το Ισραηλ μαζί με την Γαλλία και τη Βρετανία εισβάλουν στη χερσόνησο του Σινά.
Η Διεθνής πίεση όμως υποχρεώνει τους Ισραηλινούς να παραδώσουν το Σινά και τους Αγγλογάλλους να αποσύρουν τα στρατεύματά τους από το Σουέζ
Το 1964 ιδρύεται η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (ΟΑΠ) διακηρύσσοντας ότι αντιπροσωπεύει ολόκληρο τον Παλαιστινιακό Λαό.
Στις 5 Ιουνίου 1967, το Ισραήλ επιτίθεται εναντίον όλων των αραβικών κρατών με τα οποία συνορεύει. Από τη Συρία καταλαμβάνει το Γκολάν. Από την Ιορδανία της Δυτική Οχθη και την παλιά πόλη της Ιερουσαλήμ και από την Αίγυπτο το Σινά.
Από τότε αρχίζει η προσπάθεια να επιστρέψει το Ισραήλ στα προ του 1967 σύνορά του.
Στις 6 Οκτωβρίου (ανήμερα της γιορτής Γιομ Κιπουρ για τους Εβραίους)
Ο συριακός και ο αιγυπτιακός στρατός αιφνιδιάζουν τους Ισραηλινούς, που ωστόσο ανασυντάσσονται και κατορθώνουν να επανακτήσουν τα περισσότερα από τα εδάφη που είχαν καταλάβει στον πόλεμο των έξι ημερών το 67.
Το 1979, η αμερικανική διπλωματία με ισχυρή δόση οικονομικής βοήθειας πείθει τον Αιγύπτιο πρόεδρο Ανουάρ Σαντάτ να αναγνωρίσει το Ισραήλ στη διάσκεψη του Καμπ Ντέηβιντ και το Ισραήλ σε αντάλλαγμα επιστρέφει το Σινά στην Αίγυπτο.
Το 1981 το Ισραήλ ανακοινώνει την προσάρτηση των υψιπέδων του Γκολάν. Σε απάντηση σειράς επιθέσεων που σημειώνονται στα βόρεια σύνορά του, το Ισραήλ εισβάλει στο Λίβανο και στις 6 Ιουνίου 1982 φτάνει ως τη Βηρυτό.
Το 1985 το Ισραήλ αποχωρεί από το μεγαλύτερο μέρος των λιβανικών εδαφών πλην μιας «ζώνης ασφαλείας» στο Νότιο Λίβανο, όπου εγκαθιστά και φιλο-ισραηλινές λιβανικές δυνάμεις. Η Συρία στέλνει κι αυτή στρατεύματα στο Λίβανο.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 αρχίζει η συστηματική εγκατάσταση οικισμών εβραίων εποίκων στα κατεχόμενα παλαιστινιακά εδάφη. Το 1987 οι Παλαιστίνιοι της Δυτικής Οχθης και της Γάζας αντιδρούν με την Ιντιφάδα (λαϊκή εξέγερση) εναντίον της ισραηλινής κατοχής.

 


Το 1993, μετά από μυστικές συνομιλίες οι συμφωνίες του Οσλο, προβλέπουν αναγνώριση του ισραηλινού κράτους από τους Παλαιστίνιους με αντάλλαγμα την παροχή περιορισμένης αυτονομίας στους Παλαιστίνιους της Δυτικής Οχθης και της Γάζας.
Η Ιορδανία υπογράφει συνθήκη Ειρήνης με το Ισραήλ.
Μάιος 2000: Τα ισραηλινά στρατεύματα αποχωρούν από το Νότιο Λίβανο. Οι δυνάμεις των Χεσμπολά όμως, υποχρεώνουν τους Λιβανέζους τοποτηρητές των Ισραηλινών, να εγκαταλείψουν κι αυτοί την χώρα με τις οικογένειές τους και να καταφύγουν στο Ισραήλ.
Λίγο πριν λήξει η προεδρική θητεία του ο Μπιλ Κλίντον, καλεί στο Καμπ Ντέηβιντ τον πρωθυπουργό του Ισραήλ Εχούντ Μπάρακ και τον Γιασέρ Αραφάτ. Το πρόβλημα όμως της Ιερουσαλήμ και των Παλαιστίνιων προσφύγων καθιστά αδύνατη την εξεύρεση συμβιβαστικής λύσης.
Οκτώβριος 2000: Βιαιότητες ξεσπούν στη Δυτική Οχθη και την Γάζα, μετά την προκλητική επίσκεψη του Αριέλ Σαρόν στο τζαμί Χαράμ Αλ Σαρίφ. Παλαιστίνιοι αστυνομικοί ανταλλάσσουν πυρά με Ισραηλινούς στρατιώτες. Στις συγκρούσεις που ακολουθούν σκοτώνονται και τραυματίζονται εκατοντάδες Παλαιστίνιοι και πολλοί λιγότεροι Ισραηλινοί. Η δολοφονία του 12χρονου Παλαιστίνιου Μοχάμεντ Αλ Ντιρέ καθώς προσπαθούσε να κρυφτεί στην αγκαλιά του πατέρα του, από Ισραηλινούς στρατιώτες μεταδίδεται από τις τηλεοράσεις όλου του κόσμου.
Ως το τέλος του 2000 οι νεκροί κι από τις βιαιότητες και από τις δύο πλευρές ξεπερνούν τους 300. Το Φεβρουάριο του 2001 ο Αριέλ Σαρόν εκλέγεται πρωθυπουργός του Ισραήλ και σχηματίζει κυβέρνηση συνασπισμού με τους Εργατικούς.
Μετά την 11η Σεπτεμβρίου οι βιαιότητες κλιμακώνονται καθώς το Ισραήλ εξαπολύει τον δικό του «πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας».
2002. Η βία κλιμακώνεται με επιθέσεις αυτοκτονίας Παλαιστίνιων. Ο Σαρόν στέλνει τα ισραηλινά τεθωρακισμένα και καταλαμβάνει εκ νέου τις αυτοδιοικούμενες παλαιστινιακές περιοχές ενώ περικυκλώνει το αρχηγείο του Αραφάτ υποχρεώνοντάς τον σε κατ’ οίκον περιορισμό.

 

Subscribe in a reader Facebook page Follow me