Διαδώστε το στυξ με αυτό το banner στην διεύθυνση http://www.styx.gr/


TOY ΦΑΙΔΩΝΑ ΛΕΟΝΤΟΠΟΥΛΟΥ

Απομακρυνόμαστε από τον πόλεμο; Η προχθεσινή συμφωνία Ηνωμένων Πολιτειών - Ρωσίας για πλήρη συνεργασία στο Συμβούλιο Ασφαλείας είναι ίσως το πρώτο δείγμα, ότι η υπερατλαντική υπερδύναμη αισθάνεται πλέον, ότι η πολιτική των κανονιοφόρων έχει εκτεθεί και απομονωθεί διπλωματικά.
Η πρωτοβουλία του Τζόρτζ Μπους να συνομιλήσει με τον Βλαντιμήρ Πούτιν σε μία στιγμή, που το αγγλοαμερικανό σχέδιο Ψηφίσματος κινδυνεύει να απορρίφθεί από το Συμβούλιο Ασφαλείας και μάλιστα με βέτο της Γαλλίας, η της Ρωσίας, η της Κίνας, αποτελεί μία πρώτη κίνηση παραδοχής, ότι η "γραμμή" της μονομερούς επέμβασης στο Ιράκ, ακόμη και αν υλοποιηθεί, θα τραυματίσει ανεπανόρθωτα τη συνοχή της διεθνούς Κοινότητας.
Πολλώ δε μάλλον, που το καθεστώς της Βαγδάτης είτε για λόγους εντυπώσεων, είτε για λόγους ουσίας, προέβη σε μία εντυπωσιακή χειρονομία, με την αποδοχή καταστροφής των πυραύλων Σαμούντ - 2, όπως ακριβώς είχαν συστήσει οι επιθεωρητές του ΟΗΕ, ρίχνοντας με τον τρόπο αυτό και το τελευταίο πρόσχημα για στρατιωτική σύγκρουση.
Ταυτοχρόνως, φαίνεται, ότι διαμορφώνεται ένα κλίμα παγκόσμιας συνεννόησης για την εξουδετέρωση πιθανής πυρηνικής απειλής από περιφερειακές δυνάμεις, όπως η Βόρεια Κορέα, καθώς προχθές για πρώτη φορά η Μόσχα αντέδρασε στις απειλές, που εκτοξεύει η Πιόνγκ Γιάνγκ, λέγοντας ότι αυτή η τακτική δεν βοηθά στην εκτόνωση της κρίσης.
Είναι σαφές, ότι η ιρακινή κρίση έχει φθάσει την ανθρωπότητα και ιδιαίτερα τις σχέσεις της Γηραιάς Ηπείρου και των Ηνωμένων Πολιτειών σε μία κατάσταση, που θυμίζει πολύ την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου.Η κρίση αυτή έφερε στα ύστατα όρια τις σχέσεις τις Ουάσιγκτον με τις άλλες Μεγάλες Δυνάμεις του πλανήτη.
Ο ανταγωνισμός για τον έλεγχο των περισσότερο προσοδοφόρων ενεργειακών αποθεμάτων της Μέσης Ανατολής από τους Αμερικανούς είναι ένα παιχνίδι ισχύος. Αποκαλύπτει την απροσχημάτιστη τάση ποδηγέτησης από την υπερδύναμη, τόσο του αναδυόμενου οικονομικού υπερκέντρου, που είναι η Ευρωπαική Ενωση, όσο και των πάλαι ποτέ "κομμουνιστικών γιγάντων" της Ανατολής - των Ρώσων και των Κινέζων.
Είναι, όμως, αυτό το σημείο αιχμής μιάς νέας αντιπαράθεσης, που παρόμοια δεν γνώρισε ο κόσμος από το 1989, τότε που η πτώση του σοβιετικού στρατοπέδου σηματοδοτούσε την ανάδυση της Αμερικής στην μόνη πρώτη και αδιαμφισβήτητη θέση μιάς Νέας Ρώμης.
Παράλληλα, ποτέ στα 14 αυτά χρόνια δεν έβαλε με τόσο έντονο τρόπο τη σφραγίδα τους στις διεθνείς εξελίξεις το φιλειρηνικό κίνημα, το οποίο, μάλιστα, αναπτύχθηκε με εντυπωσιακό τρόπο στην καρδιά του επιτιθέμενου, στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο κίνδυνος του πολέμου, πιστεύουμε, δεν έχει απομακρυνθεί τελείως, ακόμα και αν η επιχειρηματολογία των εμπνευστών του έχει χάσει και το τελευταίο φύλλο συκής. Αλλωστε, υπάρχουν και λόγοι γοήτρου και "επιβιώσης" για την κυβέρνηση Μπους, αν αποφασίσει να αποσύρει τις 200 χιλιάδες στρατού, που έχει συγκεντρώσει στη Μέση Ανατολή.
Πάντως, η εμπειρία του Ιράκ και των όσων θα την ακολουθήσουν καθιστά αναγκαία την επεξεργασία ενός νέου παγκόσμιου συστήματος ασφάλειας, έστω υπό την αιγίδα του αδρανούς έως χθες Συμβουλίου Ασφαλείας του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών. Σε αυτό το νέο σύστημα, πρέπει να έχουν ισότιμη θέση όλες οι δυνάμεις. Και αυτό το σύστημα θα μπορέσει να ελέγξει πιθανές εκτροπές, η έκρυθμες καταστάσεις από οπουδήποτε και αν προέρχονται.
Subscribe in a reader Facebook page Follow me