Διαδώστε το στυξ με αυτό το banner στην διεύθυνση http://www.styx.gr/

Το μεγάλο Παζάρι για το Πλιάτσικο

Του Κώστα Μπετινάκη

 Οι Τουρκομάνοι του Ιράκ που απολαμβάνουν ισοπολιτεία με τους Κούρδους, απεύχονται την τουρκική παρουσία.

Το μεγάλο παζάρι δεν γίνεται ανάμεσα στα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας και τις ΗΠΑ. Άλλωστε  ο πρόεδρος Μπους ο νεότερος, έχει δηλώσει πως η επίθεση εναντίον του Ιράκ θα γίνει είτε με απόφαση του ΟΗΕ είτε χωρίς αυτήν. Το μεγάλο παζάρι γίνεται ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και την Άγκυρα για το μεγάλο φαγοπότι που θα ακολουθήσει: το πλιάτσικο.                                  Λοιπόν, στην περίπτωση –και όπως φαίνεται έτσι θα γίνει τελικά- που επιτραπεί στις ΗΠΑ  να χρησιμοποιήσουν τις τουρκικές βάσεις για να εισβάλουν στο Ιράκ, τότε  η συμφωνία αυτή θα σημάνει την απαρχή σειράς δεινών για όλες τις ενδιαφερόμενες πλευρές.

Οι τουρκικές βάσεις αποτελούν το κλειδί για τα αμερικανικά πολεμικά σχέδια που βασίζονται στα δύο μέτωπα εναντίον των στρατευμάτων του Σαντάμ. Μετά από τους μαζικούς βομβαρδισμούς – τα σχέδια του αμερικανικού στρατηγείου  προβλέπουν στρατιωτική εισβολή από τα νότια μέσω Κουβέιτ ενώ περίπου 20.000 Αμερικανοί στρατιώτες, που περιμένουν τώρα στα ανοικτά των τουρκικών ακτών, θα επιτεθούν στο βόρειο Ιράκ μέσω Τουρκίας. (Το δεύτερο σκέλος της εισβολής θα γίνει από το Κουβέιτ).

Οι Τουρκομάνοι του Ιράκ

Οι Τούρκοι έχουν ξεκαθαρίσει πως στόχος τους δεν είναι να πολεμήσουν το στρατό του  Σαντάμ Χουσεϊν, αλλά να προωθήσουν τα δικά τους συμφέροντα.

Μια δικαιολογία που προβάλλει η Αγκυρα είναι η ανάγκη για προστασία της μειονότητας των Τουρκομάνων που υπολογίζεται ότι αριθμεί περί τα δυόμισι εκατομμύρια σ’ ολόκληρο το Ιράκ.

Ενας αριθμός οικογενειών Τουρκομάνων ζουν κάτω από σχεδόν μεσαιωνικές συνθήκες στην αρχαία πρωτεύουσά τους που δεσπόζει της Αρμπίλ. Κι όμως όλοι τους απεύχονται το ενδεχόμενο τουρκικής επέμβασης.

«Σήμερα στο ιρακινό Κουρδιστάν, οι Τουρκομάνοι απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα με τους Κούρδους και τις άλλες εθνότητες της περιοχής. Ετσι δεν βρίσκουν λόγους που να δικαιολογούν την παρέμβαση του τουρκικού στρατού» δηλώνει ο υπουργός  αρμόδιος για τις υποθέσεις της κοινότητας των Τουρκομάνων Τζαουντάτ Νατζάρ.

Όλα αυτά τα χρόνια της αυτονομίας στο βόρειο Ιράκ, οι Τουρκομάνοι έχουν τα δικά τους σχολεία, όπου διδάσκεται η μητρική τους γλώσσα. Διαθέτουν επίσης δικούς τους ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς, εφημερίδες και πολιτικά κόμματα.

‘Όλα αυτά δεν υπήρχαν πριν το 1991, όταν μετά από την κουρδική εξέγερση, η περιοχή παρέμεινε εκτός του ελέγχου της κυβέρνησης της  Βαγδάτης.

Υπάρχει ωστόσο και μία φράξια Τουρκομάνων που επιδιώκει την τουρκική επέμβαση. Αποκαλούνται μέτωπο Τουρκομάνων, και διαθέτουν σώμα περίπου 500 ενόπλων. Όπως λέγεται. Χρηματοδοτούνται με 300.000 δολάρια το μήνα από την Αγκυρα, απ΄όπου παίρνουν και τις εντολές τους. Ο ηγέτης τους Σανάν Αχμέτ Αγά, επιμένει ότι το Μέτωπο είναι ανεξάρτητο.

Όπως μεταδίδει ο ανταποκριτής του BBC από το Αρμπίλ αν και είναι αδύνατον να υπάρξει ανεξάρτητη δημοσκόπηση στην περιοχή, η γενική αίσθηση είναι πως οι απλοί Τουρκομάνοι στο βόρειο Ιράκ απεύχονται την προστασία του τουρκικού στρατού.

Όπως όμως και ο υπόλοιπος ιρακινός λαός που είναι μπλεγμένος στη δίνη του επερχόμενου πολέμου, δεν έχουν τη δυνατότητα να επιβάλουν την άποψή τους.

 

Τουρκικές επιδιώξεις

Για να αποδεχτεί η Τουρκία το αμερικανικό σχέδιο, της έχουν προσφερθεί έξι δισεκατομμύρια δολάρια ως άμεση βοήθεια και πιστώσεις άλλων 20 δισεκατομμυρίων. Υπάρχουν δύο ακόμα όροι, όμως που η Τουρκία διαπραγματεύεται  αλλά οι ΗΠΑ δεν δείχνουν ακόμα πρόθυμες (τελικά όμως;) να τους παραχωρήσουν.

Ο πρώτος είναι να μην τεθεί θέμα δημιουργίας κουρδικού κράτους στο βόρειο Ιράκ. Ο δεύτερος, να μην τεθούν υπό αμερικανική διοίκηση οι τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις που θα συμμετάσχουν στην εισβολή. Επειδή η Τουρκία απαιτεί να της παραχωρηθούν δικαιώματα άντλησης πετρελαίου στο Βόρειο Ιράκ έτσι η κατεύθυνση των στρατευμάτων της θα είναι οι πετρελαιοπηγές. Γιαυτές τις πετρελαιοπηγές όμως ενδιαφέρονται όλοι. Η κυβέρνηση Μπους βέβαια, θέλει να δείχνει πως αυτός ο πόλεμος δεν έχει σχέση με το πετρέλαια. Τι θα γίνει όμως με τους Κούρδους, στην περίπτωση που τελικά  οι ΗΠΑ παραχωρήσουν πετρελαϊκά δικαιώματα στην Τουρκία ώστε να την επιβραβεύσουν για τη βοήθεια που θα έχει προσφέρει στον κοινό αγώνα;

Στο βόρειο Ιράκ, σταθμεύουν ήδη τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις, που ελέγχουν εδώ και δέκα χρόνια μια λωρίδα ιρακινού εδάφους, την οποία αποκαλούν «ζώνη ασφαλείας». Εκεί αναμένεται να στείλει η Άγκυρα μεγάλες ενισχύσεις, προκειμένου να διευρύνει τη ζώνη αυτή.       Δύο πόλεις στο βόρειο Ιράκ, πριν αρκετές δεκαετίες, ανήκαν στην Οθωμανική Αυτοκρατορία: το Κιρκούκ και η Μοσούλη. Η Τουρκία δεν έχει σταματήσει όλα αυτά τα χρόνια να έχει βλέψεις προς αυτές. Μόνο που υπάρχει ένα πρόβλημα: η πλειοψηφία του πληθυσμού στις περιοχές αυτές είναι κουρδική. Η Τουρκία όπως έχει δείξει τα τελευταία χρόνια με τις συνεχείς επιχειρήσεις στο βόρειο Ιράκ στον πόλεμο εναντίον των Κούρδων αυτονομιστών, επιθυμούσε διακαώς να προσαρτήσει τις παλιές της κτήσεις. Όμως κι οι Κούρδοι που ζουν εκεί, τα τελευταία χρόνια κάτω από καθεστώς αυτονομίας με την ανοχή του ΟΗΕ και την άδεια των ΗΠΑ, επιθυμούν να ιδρύσουν εκεί το δικό τους κράτος , μια αυτόνομη Κουρδική Δημοκρατία. Κάτι που δεν θα επιτρέψει επ’ ουδενί  η Τουρκία.

Ήδη Κούρδοι αξιωματούχοι, και από τα δύο μεγάλα κουρδικά κόμματα Δημοκρατικό Κόμμα Κουρδιστάν και Πατριωτική Ένωση Κουρδιστάν, προειδοποίησαν πως «αν με οποιαδήποτε πρόφαση τα τουρκικά στρατεύματα περάσουν τα σύνορα, θα υπάρξει σοβαρό πρόβλημα».

Ο τουρκικός στρατός, τα τελευταία χρόνια,  με πρόφαση τον πόλεμο εναντίον των Κούρδων αυτονομιστών στη νοτιοανατολική Τουρκία, ξεκλήρισε ολόκληρα χωριά και εξολόθρευσε χιλιάδες Κούρδους. Αν ρωτήσεις έναν Κούρδο στην περιοχή ποιος έχει σκοτώσει περισσότερους Κούρδους ο Σαντάμ Χουσεΐν ή ο τουρκικός στρατός, θα δυσκολευτεί να απαντήσει.

Οι Κούρδοι του Ιράκ δεν είναι εύκολο να αναγνωρίσουν δικαιώματα στην Τουρκία. Υπολογίζεται πως η δύναμή τους κυμαίνεται από 70.000 ως 130.000 ενόπλους. Μόλις ξεσπάσουν οι εχθροπραξίες, ένας από τους στόχους των σκληροτράχηλων ορεσίβιων Κούρδων,(που είναι χωρισμένοι σ’ ένα φάσμα πολιτικών σχηματισμών, από εθνικιστές σε φονταμενταλιστές μουσουλμάνους ως και μαρξιστές), είναι να θέσουν υπό τον έλεγχό τους τις πετρελαιοπηγές, μακριά από τα χέρια κάθε νεοεισερχόμενου στην περιοχή τους. Όχι μόνο των στρατευμάτων του Χουσεΐν, αλλά και της Τουρκίας. Εκείνος που ελέγχει τις πετρελαιοπηγές ελέγχει το βόρειο Ιράκ.

Κατά την διάρκεια και μετά από κάθε πόλεμο στο Ιράκ, οι χωριστές κουρδικές ομάδες, είτε πολεμούν η μία την άλλη, είτε ενώνονται εναντίον ενός κοινού εχθρού. Το δεύτερο αναμένεται να γίνει στην περίπτωση τουρκικής εισβολής. Οι Κούρδοι του Ιράκ δεν έχουν και μεγάλη εμπιστοσύνη στους Τούρκους, που ευθύνονται για τη σφαγή τόσων Κούρδων στην νοτιοανατολική Τουρκία.

Οι Τούρκοι στρατιωτικοί και οι Κούρδοι αντάρτες δεν είναι οι μόνες δυνάμεις που  ανησυχούν τους Αμερικανούς σχεδιαστές των επιχειρήσεων στο Ιράκ. Υπάρχει και τρίτος παράγοντας : οι ένοπλοι που ζουν στα σύνορα με το Ιράν και εξοπλίζονται από την Τεχεράνη. Όταν ξεσπάσει ο πόλεμος, ποιος γνωρίζει αν το Ιράν δεν βρει ευκαιρία να καταλάβει τα αμφισβητούμενα εδάφη με το Ιράκ. Μια ιστορία που δεν έχει τελειώσει κατά τον πολύχρονο ιρακινο-ιρανικό πόλεμο της δεκαετίας του ΄80.

Ομάδες Σιιτών στο Νότιο Ιράκ έχουν επίσης εξοπλιστεί τόσο από τους Αμερικανούς όσο και από τους Ιρανούς. Είναι όμως κι αυτές αστάθμητος παράγοντας, μια και άλλοτε πολεμούν εναντίον των δυνάμεων του Σαντάμ, και άλλοτε μεταξύ τους. Κι αυτοί θα μπορούσαν να δημιουργήσουν προβλήματα στα προελαύνοντα αμερικανικά στρατεύματα ιδιαίτερα αν υπάρχουν συγκρούσεις με ιρανικές παραστρατιωτικές ομάδες.

Είναι μια περιοχή που δύσκολα ξεχωρίζεις τους φίλους από τους εχθρούς, καθώς μάλιστα δεν έχουν μπορέσει οι αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες να αναπτύξουν αξιόλογο δίκτυο πληροφοριών στην περιοχή. Για παράδειγμα, οι κάτοικοι της κωμόπολης Χουρμάλ, στο βόρειο Ιράκ ένοιωσαν ανατριχίλα καθώς άκουγαν τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Κόλιν Πάουελ να παρουσιάζει αεροφωτογραφία της περιοχή και να αναφέρει πως εκεί βρίσκεται στρατόπεδο τρομοκρατών υπό τον Ανσάρ αλ-Ισλάμ.  Αν όμως κάποιος είχε συγκεντρώσει σωστές πληροφορίες, θα γνώριζε πως το Χουρμάλ είχε βομβαρδιστεί από τα ιρακινά στρατεύματα με δηλητηριώδη αέρια μουστάρδας και ότι το προπύργιο του Ανσάρ, βρίσκεται στο χωριό Σεργκέτ, πέντε χιλιόμετρα μακρύτερα.                                                            Από τότε οι κάτοικοι του Χουρμάλ, προσεύχονται να μην έχουν γίνει στόχος των αμερικανικών πυραύλων και ελπίζουν οι νεαροί Αμερικανοί πιλότοι στους οποίους αρέσουν οι αφεταμίνες, από ύψος 30.000 πόδια να μην κάνουν λάθος στο στόχο τους. 

Ως τώρα οι ΗΠΑ δεν δείχνουν να έχουν ξεκάθαρη θέση στα προβλήματα αυτά. Υπάρχουν πληροφορίες, πως από τον Ιανουάριο, αρκετές χιλιάδες Κούρδοι εξόριστοι εκπαιδεύονται σε βάσεις στην Ουγγαρία για να εκπληρώσουν κάποιον ρόλο στο μετασανταμικό Ιράκ. Όπως φύλακες σε στρατόπεδα σανταμικών. Και εκεί θα αρχίσει το άλλο πανηγύρι. Μια και οι περισσότεροι από αυτούς θα είναι Κούρδοι και Σιίτες, αναμένεται να επαναληφθούν οι σφαγές τύπου Βοσνίας, ή των Παστούν στο Αφγανιστάν, κατά την διάρκεια της αμερικανικής εισβολής ή και μετά από αυτήν από τους ενόπλους της Βόρειας Συμμαχίας.

Η κυβέρνηση Μπους υπόσχεται να απελευθερώσει τον ιρακινό λαό. Ποιος Αμερικανός παράγοντας θα μας εξηγήσει όμως ποια  προβλήματα έχουν επιλυθεί, από εκείνα που δημιούργησε η αμερικανική επέμβαση στην πρώην Γιουγκοσλαβία ή το Αφγανιστάν;

Subscribe in a reader Facebook page Follow me