Διαδώστε το στυξ με αυτό το banner στην διεύθυνση http://www.styx.gr/

 
           Δόγμα Μπους, 
          ή ένας ακόμα προσωπικός πόλεμος
---------------------------------------
         του Κώστα Μπετινάκη

 

Παρόλο που ο πόλεμος εναντίον της Γιουγκοσλαβίας, ήταν «προσωπικός», είχε δηλαδή για στόχο τον Σλομπόνταν Μιλόσεβιτς, δεν είχε ποτέ εκ των προτέρων έτσι απροκάλυπτα ανακοινωθεί. Στην περίπτωση όμως του πολέμου εναντίον του Ιράκ από την αρχή είχε ξεδιάντροπα τονιστεί πως ο πόλεμος γίνεται επειδή ο Σαντάμ Χουσεϊν, «δεν κάνει πλέον τα χατίρια στις ΗΠΑ».

Κακά είναι τα ψέματα, αλλά όταν κάνεις έναν αποικιοκρατικό πόλεμο, μπορείς να βρεις χίλιες δύο δικαιολογίες. Μία όμως από όσες επικαλέστηκε αυτή η μπουφόνικη μορφή που κάνει χρέη πλανητάρχη, διαβάζοντας όσα του έγραψαν, διόλου είναι πιστευτή: Πως ο πόλεμος γίνεται για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στο Ιράκ. Για να πάμε στα πλέον πρόσφατα, δεν αποκαταστάθηκε  η Δημοκρατία στη Βοσνία, ούτε στο Κοσσυφοπέδιο, και φυσικά για ποια δημοκρατία μπορούμε να μιλάμε στο Αφγανιστάν;…..  Με το τελεσίγραφό του εναντίον του Σαντάμ Χουσεΐν, ο Τζορτζ Μπους ο νεότερος, ολοκλήρωσε την πλέον υποκριτική περίοδο της διπλωματίας στην προσπάθειά του να πουλήσει ως «απελευθερωτικό» έναν καθαρά αποικιοκρατικό πόλεμο. Είναι ίσως μοναδική στα ιστορικά χρονικά περίπτωση, που ένας ηγέτης μιας μεγάλης χώρας, κατορθώνει να την καταστήσει στόχο σαρκαστικών σχολίων στα μάτια της παγκόσμιας κοινότητας.

Κατανοώντας τώρα πλέον πόσο λάθος ήταν όταν λάβρος υπέρμαχος των αμερικανικών θέσεων , προσπαθούσε να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα στους βομβαρδισμούς εναντίον της Γιουγκοσλαβίας για το Κοσσυφοπέδιο, ο Ρόμπιν Κουκ, κατήγγειλε τον πόλεμο εναντίον του Ιράκ, και παραιτήθηκε ενώ όρθιοι οι συνάδελφοί του βουλευτές του Εργατικού Κόμματος τον χειροκροτούσαν στην αίθουσα συνεδριάσεων της Βουλής των Κοινοτήτων.

Ο Κουκ στην ομιλία του διέψευσε τις αμερικανικές συκοφαντίες, ότι η Γαλλία μόνη, εμπόδισε να εκδοθεί  απόφαση του ΟΗΕ, τονίζοντας πως «ούτε το ΝΑΤΟ, ούτε η Ευρωπαϊκή Ενωση ούτε η πλειοψηφία του Συμβουλίου Ασφαλείας, υποστήριξαν τις ΗΠΑ και τη Βρετανία στις προφάσεις τους εναντίον του Ιράκ». «Η Βρετανία δεν είναι υπερδύναμη –είπε- και τα συμφέροντά μας δεν υποστηρίζονται από μονομερείς ενέργειες αλλά από πολυδιάστατες με τη συνεργασία των συμμάχων μας».

Α, και για να μην περάσει απαρατήρητη η έκκληση του προέδρου Μπους, «να εγκαταλείψουν το Ιράκ οι δημοσιογράφοι». Δεν θέλει ο διαχειριστής της επιχείρησης «αίμα για πετρέλαιο», να υπάρχουν «αμερόληπτοι αυτόπτες μάρτυρες» στη σφαγή των ιρακινών αμάχων», παρά μόνον όσοι επίσημα διαπιστευμένοι δημοσιογράφοι ακολουθήσουν τα αμερικανικά στρατεύματα εισβολής, με δεδομένη εκ των προτέρων τη στρατιωτική λογοκρισία.

Ακολουθεί κατάλογος  χωρών τις οποίες οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν βομβαρδίσει, μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Κίνα 1945-46,  Κορέα 1950-53 ,  Κίνα 1950-53,   Γουατεμάλα 1954,  Κούβα 1959-60,  Γουατεμάλα 1960 ,   Κονγκό  1964,  Περού 1965 ,  Λάος 1964-73, Βιετνάμ 1961-73,  Καμπότζη 1969-70,  Γουατεμάλα 1967-69 ,  Γρενάδα 1983,  Λιβύη 1986,  Ελ Σαλβαδόρ στα  1980,  Νικαράγουα στα 1980, Παναμάς 1989,  Ιράκ 1991-99 (έντονα κι ως σήμερα σποραδικά), Βοσνία 1994 Σουδάν 1998 Γιουγκοσλαβία 1999,  Αφγανιστάν 2001

(* Ο κατάλογος βασίζεται στον ιστορικό William Blum)

 Λοιπόν, ας μας πει κάποιος Αμερικανός αξιωματούχος, από το περιβάλλον της συμμορίας Μπους, σε πόσες από αυτές τις χώρες εγκαθιδρύθηκε μετά από την αμερικανική «παρέμβαση» δημοκρατικό καθεστώς, που σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως τουλάχιστον τα επικαλούνται σαν καραμέλα στις ετήσιες εκθέσεις τους οι χαρτογιακάδες του Στέητ Ντηπάρτμεντ.

Όσο για το μύθο της «αμέριστης συμπαράστασης της αμερικανικής κοινής γνώμης» στην πολεμική αυτή επιχείρηση, που επικαλούνται πολλά αμερικανικά Μέσα, ας μας δικαιολογήσουν την δημοσκόπηση της 15ης Μαρτίου όπως την μετέδωσε το Ασοσιέιτεντ Πρες, και το κατήγγειλε ο διευθυντής  του Ινστιτούτου Μελετών του Νότου Κρις Κρομ:

«Αγαπητό Ασοσιέιτεντ Πρες μπορείτε να μου εξηγήσετε την ανακολουθία του τίτλου του τηλεγραφήματός σας «Συμπαγής υποστήριξη στον Μπους για τον πόλεμο» με το κείμενο του τηλεγραφήματος που αναφέρει στην παράγραφο έξι:

«Σύμφωνα με τη δημοσκόπηση, περίπου οι μισοί ενήλικες –το 47% υποστηρίζουν την ανάληψη στρατιωτικής δράσης για την απομάκρυνση του Ιρακινού προέδρου Σαντάμ Χουσεϊν, ακόμα και χωρίς απόφαση του ΟΗΕ. Κάπου τέσσερις στους 10 ή το 37% ζητούν αυτό να γίνει με τη σύμφωνη γνώμη τους Συμβουλίου Ασφαλείας και 13% ζητούν από τις ΗΠΑ να μην αναλάβουν πολεμική δράση χωρίς απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Δηλαδή η «συμπαγής υποστήριξη βρίσκεται  στο ποσοστό 37% υπέρ έναντι του  50%  εναντίον (37 + 13%).

Aπό τη δεκαετία του 1930 όταν κυριαρχούσε το φασιστικό καθεστώς Μουσολίνι και  το ναζιστικό του Χίτλερ, είχαμε να ακούσουμε κάποια μεγάλη δύναμη να αγκαλιάζει  τον πόλεμο ως εργαλείο  κρατικής πολιτικής, όπως η διακυβέρνηση Μπους.

Subscribe in a reader Facebook page Follow me