Διαδώστε το στυξ με αυτό το banner στην διεύθυνση http://www.styx.gr/

«ΝΑ ΒΟΜΒΑΡΔΙΖΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΕΙΝΑΙ ΣΑ ΝΑ ΠΗΔΑΣ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΙΑΣ».

 

 

 

Του Κώστα Μπετινάκη

 'Ωστε η Αυτοκρατορία του Διαβόλου είναι έτοιμη να βομβαρδίσει και πάλι. Η θρασύδειλη  ηγεσία της Ουάσιγκτον, αποφάσισε και αυτή τη φορά θύμα της να είναι ένας πολύ κατώτερος σε ισχύ εχθρός, ώστε να έχει εξασφαλισμένο εκ των προτέρων θρίαμβο. Εχθρός και «απειλή» για την υπερδύναμη, το Ιράκ.

Αυτή τη φορά, βρισκόμαστε μπροστά σε ένα εξουθενωμένο ημιθανές κράτος, που επί δύο δεκαετίες δοκιμάζεται από συνεχή πολεμική ατμόσφαιρα. Χώρια που ελέγχεται απόλυτα η οικονομική του δυστυχία από το αδίσταχτο  δωδεκαετές εμπάργκο. Όσο για το οπλοστάσιό του κρίνεται επιεικώς απαρχαιωμένο. Άσε που και την περασμένη βδομάδα, ενώ αναμενόταν η αμερικανική επίθεση, είχε υποχρεωθεί να καταστρέψει ένα μεγάλο αριθμό από  τους  πυραύλους που του είχαν επιτρέψει να διαθέτει.

Επί δώδεκα χρόνια τα ΝΑΤΟϊκά αρχικά, και κατόπιν αμερικανικά και βρετανικά μαχητικά, βομβάρδιζαν κατά βούληση ιρακινούς στρατιωτικούς στόχους, με την πρόφαση ότι «απειλούσαν τις πτήσεις τους».

Με τους επιθεωρητές του ΟΗΕ  (μερικοί από αυτούς είχαν εκδιωχθεί ως κατάσκοποι) από τη μια να έχουν δικαίωμα πρόσβασης σε όλες τις στρατιωτικές και βιομηχανικές εγκαταστάσεις τους Ιράκ, είναι φυσικό για οποιαδήποτε πολεμική αεροπορία του κόσμου, να έχει ήδη περασμένους με απόλυτη ακρίβεια στόχους, ώστε να μην δικαιολογούνται «παράπλευρες απώλειες», (τύπου κινεζικής πρεσβεία στο Βελιγράδι, είτε νοσοκομείου στη Νις). Το Ιράκ έχει χαρτογραφηθεί με τον πλέον απόλυτο τρόπο από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, που κατόρθωσαν να δράσουν α ν ε ν ό χ λ η τ  ε ς.

 

                   30 + 15 υποστηρίζουν τις ΗΠΑ ;

     Καθώς ο πόλεμος θεωρητικά έχει αρχίσει εδώ και μήνες, με τη συγκέντρωση εκατοντάδων χιλιάδων στρατιωτικών δυνάμεων περικυκλώνοντας ασφυκτικά το Ιράκ, και υποκριτικά οι ΗΠΑ περίμεναν απλώς τη νομιμοποίηση της απόφασής τους από τον ΟΗΕ.

Στο μεσοδιάστημα ωστόσο, ξέφτισαν παλιές παραδοσιακές συμμαχίες (αιώνων, όπως ΗΠΑ- Γαλλίας), και στη θέση τους έδωσαν σε νέες. Η Πολωνία για παράδειγμα (χώρα κάποτε του εχθρικού Συμφώνου της Βαρσοβίας) στέλνει στρατεύματα στη Μέση ανατολή, ενώ η Γαλλία, όχι. Η Βουλγαρία θεωρείται μια πιστή φίλη της Ουάσιγκτον, ενώ  η Γερμανία από σύμμαχος έχει εκπέσει σε «παλιός γνώριμος». Οι σχέσεις με την Κίνα  γίνονται πάλι ανήσυχες, με την Ρωσία ψυχρότερες .

Στη Νέα Υόρκη, ο επικεφαλής των επιθεωρητών όπλων του ΟΗΕ Χανς Μπλιξ, στον πρώτο δημόσιο σχολιασμό του μετά την επιστροφή του από τη Βαγδάτη, εξέφρασε απογοήτευση που δεν επιτράπηκε στους επιθεωρητές να συνεχίσουν το έργο τους.

Την ίδια ώρα το Στέητ Ντηπάρτμεντ ανακοίνωσε πως 30 χώρες  αποτελούν αυτό που η αμερικανική διακυβέρνηση αποκαλεί  «συνασπισμό θέλησης» (έναντι του συνασπισμού άρνησης) και όπως είπε ο Κόλιν Πάουελ, «άλλες 15 χώρες έχουν εκφράσει σε ιδιωτικές συνομιλίες την υποστήριξή τους στην απομάκρυνση του Σαντάμ Χουσεΐν με στρατιωτική δράση».

            Ο κατάλογος είναι πολύ μικρότερος από εκείνον που αρχικά είχε ανακοινώσει η Ουάσιγκτον και περιλαμβάνει χώρες όπως η Ερυθραία, το Αφγανιστάν, το Αζερμπαϊτζάν, η Κολομβία και η Αιθιοπία. Δηλαδή χώρες που πέρα από τις γνωστές πελατειακές σχέσεις τους με τις ΗΠΑ, δεν πρόκειται να προσφέρουν κάποια ουσιαστική βοήθεια. Χαρακτηριστικό του τρόπου που αποσπάστηκε η υποστήριξή τους μπορεί να θεωρηθεί –όπως δημοσιεύει η Washington Post – η δήλωση Κολομβιανού ανώτερου διπλωμάτη στην πρεσβεία της Ουάσιγκτον, που δήλωσε άγνοια της υποστήριξης αυτής, και ότι η χώρα του συμπεριλαμβάνεται στον κατάλογο.

Πολλές είναι οι χώρες που εξέφρασαν ευθεία αντίρρηση και ανησυχία για την απόφαση Μπους. Η Ινδονησία και η Μαλαισία έθεσαν τα ερωτήματα «που αντλεί νομιμότητα η απόφαση για την έξωση αρχηγού κράτους από κάποιον άλλον» καθώς και «ποιος διεθνής οργανισμός νομιμοποιεί αυτό τον πόλεμο;».

        Χαρακτηριστική είναι επίσης και η πύρρεια νίκη που γνώρισε ο κολαούζος της Ουάσιγκτον , πρωθυπουργός της Βρετανίας του οποίου το μέλλον διακυβεύεται μια και είναι πλέον αποδεκτός μόνον από την πλειοψηφία της φιλοπόλεμης Συντηρητικής αντιπολίτευσης και όχι του Εργατικού Κόμματος.

           Όπως προβλέπει η συντηρητική Christian Science Monitor, «οι Ηνωμένες Πολιτείες           θα βρεθούν μεταπολεμικά στο επίκεντρο μιας ασταθούς γειτονιάς. Οι Αμερικανοί στρατιώτες και το πολιτικό προσωπικό που θα στελεχώνει τα στρατεύματα κατοχής θα βρεθούν στην καρδιά του αραβικού κόσμου με το Ιράν δίπλα και τη Συρία στο άλλο πλευρό».

           Το βέβαιο είναι πως το καίριο πλήγμα που θέλουν αν δώσουν οι ΗΠΑ είναι στις ευρωπαϊκές οικονομίες,  ώστε να σταματήσουν τα φιλόδοξα ευρωπαϊκά σχέδια περί συγκυριαρχίας, η πολυκεντρικού παγκόσμιου σχεδιασμού. Ήδη έχουν πετύχει με πρωταγωνιστή τον πεμπτοφαλαγγίτη Τόνι Μπλαιρ και τον γραφικό  Αθνάρ να διχάσουν την Ευρωπαϊκή Ενωση.

                                       

                            Προεδρικές αρλούμπες:

Ο πρόεδρος Μπους ξεκαθάρισε πως οι επιχειρήσεις διερμηνεύουν την επιθυμία του να εμποδίσει και άλλες τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον των ΗΠΑ, «ασχέτως αν δεν έχουν διαπιστωθεί άμεσες σχέσεις ανάμεσα στο Ιράκ και την Αλ Κάιντα».

Για να δικαιολογήσει το τελεσίγραφό του είχε πει πως «είτε χρειαζόταν ένα χρόνο  είτε πέντε, ο Σαντάμ Χουσεϊν θα πραγματοποιούσε επίθεση εναντίον του αμερικανικού εδάφους».

Πόσοι άνθρωποι στον κόσμο, θεωρούν ότι το Ιράκ με δεδομένες τις  διαστάσεις των ικανοτήτων του, θα μπορούσε να αποτελέσει μία τόσο απειλητική προοπτική απέναντι στην ισχυρότερη πολεμική μηχανή της Γης;

 

Subscribe in a reader Facebook page Follow me