Διαδώστε το στυξ με αυτό το banner στην διεύθυνση http://www.styx.gr/

Της Ελίνας Λαζαρίδου

 

Προχτές πήγα στην διαδήλωση για την ειρήνη. Στην τεράστια φιλειρηνική διαδήλωση που έγινε με αφορμή τον πόλεμο στο Ιρακ. Η διαδήλωση ήταν μεγαλειώδης. Ο αριθμός του κόσμου που συμμετείχε μετριόταν σε δεκάδες χιλιάδες. Δίπλα μου, πίσω μου και μπροστά μου διαδήλωναν πιτσιρίκια, έφηβοι, εικοσάρηδες, τριαντάρηδες, σαραντάρηδες, άνθρωποι πιο μεγάλοι και πολύ μεγαλύτεροί τους. Ολοι ενθουσιασμένοι και ανυπόμονοι να φωνάξουν συνθήματα, να μουντζώσουν την αμερικανική και την αγγλική πρεσβεία, να βρίσουν τον Μπους και να εκδηλώσουν την απέχθειά τους για τον πόλεμο. Στα πρόσωπα τους ήταν έκδηλη η υπερηφάνεια της επιλογής τους να αποτελέσουν κομμάτι αυτής της πορείας. Περπατούσαν όλοι μαζί στην τεράστια λεωφόρο και χαιρόντουσαν που μπορούσαν να τους δουν οι δορυφόροι. Χαιρόντουσαν πολύ που θα τους πάρουν οι κάμερες. Ανυπομονούσαν να πάρουν τηλέφωνο κάποιον γνωστό και να του πουν πως ήταν κι εκείνοι εκεί. Είχε κατέβει σίγουρα όλη η Αθήνα, πολλές αντιπροσωπείες γυμνασίων και λυκείων, φοιτητές και σύλλογοι εργαζομένων, πολιτικοί, διανοούμενοι και καλλιτέχνες. Απλοί και σύνθετοι άνθρωποι. Μερικοί από αυτούς έριξαν αυγά στα ματ, άλλοι πέταξαν αμπούλες με χρώμα προς την πλευρά της πρεσβείας, κάποια παιδιά έγραφαν συνθήματα στους τοίχους προτρέποντας τους Αμερικάνους και τους Αγγλους να πάνε σπίτια τους ή να πάνε να γαμηθούνε, και μία άτυχη παρέα μαθητών προσπαθούσε να κάψει μία αμερικάνικη σημαία που δεν έλεγε να καεί. Πολύς κόσμος χάζευε καθισμένος δεξιά αριστερά σε γρασίδια ή πεζούλια και κάποιοι όπως εγώ συμμετείχαν σιωπηλά προσπαθώντας να ακούσουν την καρδιά τους να χτυπάει δυνατά από την  υπερένταση και τον παλμό της συγκέντρωσης. Περπάτησα μέχρι την Αμερικανική πρεσβεία. Πίσω μου ερχόταν χιλιάδες κόσμου.

 

Ενας γνωστός έμενε επί της λεωφόρου κι έτσι από το μπαλκόνι του μπόρεσα να αποκτήσω μία σφαιρική εικόνα της κατάστασης. Ηταν μία πορεία τεράστια, ατέλειωτη. Για μία και παραπάνω ώρα αμέτρητες ομάδες πολιτών ξεπρόβαλαν από τη στροφή του Ευαγγελισμού και το Χίλτον. Οι πιο πολλοί φώναζαν συνθήματα, όπως και οι προηγούμενοι. Έφταναν στην Πρεσβεία και μετά διαλυόντουσαν ειρηνικά προς τα κάτω.  Προσπάθησα επανειλημμένα να νοιώσω κομμάτι αυτής της διαδήλωσης. Προσπάθησα πολλές φορές να ενθουσιαστώ κι εγώ. Όμως δεν τα κατάφερα. Είχα μία αίσθηση αργοπορίας. Σαν να είχα αργήσει σε κάποιο ραντεβού.                 Σκεφτόμουν πόσα πράγματα μπορεί να κάνει ένας λαός, ο άνθρωπος γενικότερα αν το πιστέψει. Αν σηκωθεί από την τηλεόραση, από το βίντεο και τον καναπέ και κατεβεί στους δρόμους. Αν φωνάξει για τα δικαιώματά του και παλέψει για την ελευθερία της συνείδησής του. Του λόγου του. Ήμουν σε μία συγκέντρωση που έπρεπε να είχε γίνει χτες. Ένοιωθα μία καλά κρυμμένη λύπη και όχι ενθουσιασμό που ήμουν μέρος μίας ετεροχρονισμένης πορείας. Μίας πορείας που αναρωτιέμαι αν είχε συνειδητοποιήσει πως οι λόγοι ύπαρξής της είναι πολύ περισσότεροι από τα παιδιά που σκοτώνονται στο Ιράκ και από την άδικη αιματοχυσία. Όχι γιατί αυτά τα αθώα παιδάκια που σκοτώνονται στο Ιράκ δεν είναι λόγος ξεσηκωμού, αλλά γιατί πριν από αυτά υπήρξαν κι άλλα παιδάκια που δεν μας τα έδειξε η τηλεόραση ή που μας τα έδειξε και δεν δώσαμε σημασία γιατί ήταν παιδιά μιας χώρας πολύ μακρινής μας. Κι δεν ήταν μόνο παιδιά. Ήταν άνθρωποι σαν εμάς μεγάλοι. Ήταν γονείς που άφησαν ορφανά που τώρα μπορεί να ζητιανεύουν σε κάποια φανάρια κάποιας μεγαλούπολης.

Στην συγκέντρωση ένοιωσα οργή και τύψεις. Για τις ειδήσεις που δεν έδωσα σημασία και για την ιστορία που δεν μελέτησα με προσοχή. Λυπήθηκα που ανήκα σε μια γενιά που τα «είχε βρει όλα έτοιμα» από τους προηγούμενους. Που έβλεπε τις διαδηλώσεις (όταν γινόντουσαν) από την τηλεόραση. Που θεωρούσε τα δικαιώματά της αναφαίρετα και την ελευθερία της μία παγιομένη κατάσταση. Μία γενιά που μεγάλωσε με Coca Cola και καταβρόχθισε με χαρά ό,τι της σέρβιρε κατα καιρούς το πολυεθνικό μάρκετινγκ. Μία γενιά που έστειλε στην ανυπαρξία πολλές ελληνικές λέξεις αντικαθιστώντας τις με αμερικάνικες. 

Στεναχωριόμουν που έβλεπα ένα τόσο τεράστιο πλήθος κόσμου να είναι τόσο αδύναμο και τόσο χαρούμενο που διαδηλώνει. Λυπόμουν που αυτή η συγκέντρωση ήταν τόσο απλοϊκή. Δεν την μηδένιζα στο μυαλό μου. Απλώς τη συνέκρινα με άλλες διαδηλώσεις που είχαν γίνει τις περασμένες δεκαετίες άλλοτε με αφορμή την καταπάτηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, ή την εισβολή ενός ισχυρού κράτους σε ένα ανίσχυρο και άλλοτε με αφορμή κάποια τραγική επέτειο. Τη σύγκρινα με διαδηλώσεις που γινόντουσαν πριν γίνει ένα κακό. Τότε που ο κόσμος φώναζε συνθήματα που είχαν βάρος, τότε που οι καρδιές των διαδηλωτών χτύπαγαν δυνατά, όλες μαζί και οι κυβερνήσεις έπαιρναν πίσω αυτά που είχαν πει. Ηξερα πως τον πόλεμο στο Ιράκ δεν μπορούσαμε να τον σταματήσουμε με τις μούντζες και τα χιουμοριστικά ελληνικά ευρήματα. Μπήκα στον πειρασμό να θέλω να κατέβω και να ρωτήσω τον κόσμο αν ήξερε τίποτα για τη Λατινική Αμερική, αν θυμόταν τίποτα για το τι περάσαμε εμείς στη δικτατορία, αν είχε διαβάσει για το Κυότο. Ήθελα να ρωτήσω όλους αυτούς που ήταν εκεί, που ήταν τόσα χρόνια. Γιατί έπρεπε να δούμε το Big Brother λάϊβ στην Ασία για να ξεσηκωθούμε. Ένοιωθα τόσο λίγη μπροστά σε αυτό το γκρίζο κτίριο με το γκαζόν και την αμερικάνικη σημαία να κυματίζει απροβλημάτιστη.

 

Αισθανόμουν μία απειλή για την ανθρωπότητα. Το πρόβλημα στο μυαλό μου δεν ήταν το προσωπικό μίσος του προέδρου των ΗΠΑ για τον ηγέτη του Ιράκ. Ούτε πως πρόκειται για κάποιον βλάκα και χαζό χριστιανό που έχει λύσσα με τους μουσουλμάνους.

Σκεφτόμουν πως όλα είχαν να κάνουν με  το «όγδοο» θανάσιμο αμάρτημα: την εξουσία. Αυτή τη δύναμη διαφθοράς  που καταστρέφει οποιαδήποτε λογική, που τυφλώνει, κουφαίνει και παραλύει οποιοδήποτε συναίσθημα. Αυτό ήταν το θέμα για μένα στο Ιράκ, στην Ασία και σε όλο τον κόσμο. Το πόσο ασφαλής είναι η καθημερινότητά μας, εξαρτάται από τη συμπεριφορά μας, απέναντι στην εξουσία. Γιατί τώρα που δεν υπάρχει το αντίπαλο δέος, δεν υπάρχει καμμία ισορροπία. Ο πλανητάρχης λύνει και δένει μόνος του. Και ο πόλεμος στο Ιράκ είναι απλά μία επίδειξη δύναμης για να το συνειδητοποιήσουμε. Να συνειδητοποιήσουμε πόσο καλά τα καταφέραμε με την αποχή μας από οποιαδήποτε πολιτική συμπεριφορά και εκδήλωση. Από την άρνησή μας να λάβουμε οποιαδήποτε πολιτική παιδεία και να περιοριζόμαστε στον φτηνό μικροπολιτικό σχολιασμό της καθημερινότητάς μας.

Αύριο μπορεί εμείς, κατά λάθος, να είμαστε οι επόμενοι εχθροί της Αμερικής. Αύριο μπορεί τα δικά μας παιδιά να είναι οι πρωταγωνιστές των ειδήσεων. Γι’αυτό θα έπρεπε να γίνουμε λίγο πιο φιλότιμοι. Πιο πονηροί και πιο ενημερωμένοι. Αυτό που έχουμε τώρα μπορεί αύριο να πάψει να υπάρχει.

Οταν έχασα την μητέρα μου κατάλαβα πως η πραγματικότητα που ζούμε, η καθημερινότητά μας, αυτό που κάθε μέρα ξημερώνει και θεωρούμε κάτι μόνιμο μπορεί πολύ εύκολα, σε μια στιγμή να ανατραπεί. Από ένα λάθος, άλλοτε δικό μας και άλλοτε ξένο.  Από μία λάθος απόφαση, από μία λανθασμένη κίνηση. Κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να το θυμόμαστε πάντα. Μόνο αν έχεις μνήμη, καλή μνήμη και εμπειρία μπορείς να κερδίσεις μία μάχη, να προλάβεις έναν πόλεμο και να γλυτώσεις μία καταστροφή. Κι εμείς σαν λαός έχουμε εμπειρίες, είναι κρίμα να θυμούνται καλύτερα την ιστορία μας οι ξένοι καθηγητές πανεπιστημίων.

 

Αυτή η συγκέντρωση μου έδωσε και μια ελπίδα. Χάρηκα που είδα τον κόσμο να βγαίνει στους δρόμους, να ξεσηκώνεται, να εναντιώνεται σε μία τέτοια εγωιστική συμπεριφορά. Ισως οι άνθρωποι ξεκολλήσουν από τον καναπέ, από την πολυθρόνα και από τα μικρά καθημερινά τους προβλήματα. Ισως τώρα να είναι η αρχή μίας νέας εποχής. Μίας εποχής που ο κόσμος θα αρχίσει να ασχολείται και με άλλα πράγματα εκτός από τα χρήματα. Ισως τα νέα παιδιά αποκτήσουν  μία καλή ανάμνηση από αυτή τη διαμαρτυρία. Αν οι Αμερικάνοι έχουν να θυμούνται την 11η Σεπτεμβρίου και να πατάνε πάνω σ’αυτή την τραγική τους επέτειο για να επιβάλουν την θέλησή τους, εμείς και οι υπόλοιποι λαοί έχουμε πολλές περισσότερες ημερομηνίες που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αν θέλαμε σαν δικαιολογία για την υπεράσπιση των συμφερόντων του κράτους, της Ιστορίας, της Δημοκρατίας μας, του εαυτού μας.

Subscribe in a reader Facebook page Follow me