Διαδώστε το στυξ με αυτό το banner στην διεύθυνση http://www.styx.gr/

Όταν υπόσχονται οι ΗΠΑ να κρατάς μικρό καλάθι-καλό θα είναι να φοράς αλεξίσφαιρο γιλέκο και κράνος.

 Του Κώστα Μπετινάκη

 

Δεν έχω καταλάβει αν έχουμε να κάνουμε με άτομα μειωμένης αντίληψης, ή διεστραμένα που χάρη της προσωπικής τους προβολής, επίτηδες συνδαυλίζουν την ένταση. Επειδή έτσι μόνο βρίσκουν πως υπάρχει δικαιολογία για την ύπαρξή τους. Αναφέρομαι στην πολιτική Μπους αφενός  και του Σαρόν αφετέρου.

  Ο Σαρόν κατόρθωσε να εκλεγεί πρωθυπουργός στο Ισραήλ, πυροδοτώντας με προβοκατόρικο τρόπο την Ιντιφάντα. Υστερα, με τα υπερβολικής έντασης κατασταλτικά μέτρα, προκάλεσε εκείνο που είχαν κατορθώσει να σιγάσουν οι προκάτοχοί του: να αναζωπυρώσει το μίσος και τα πάθη.

  Ο Μπους πάλι, με τον πόλεμο εναντίον της τρομοκρατίας, έχει καταστήσει κάθε Αμερικανό πολίτη πιθανό στόχο τρομοκρατικής ενέργειας.

  Ο Εκόνομιστ, παρομοιάζει τη Νέα Υόρκη με τον Ατλαντα, που συγκρατεί τη Γη στους ώμους του. Επειδή ως Άτλαντες θα πρέπει να νοιώθουν οι Νεοϋορκέζοι με τα φορομπηχτικά μέτρα που τους επιβλήθηκαν με πρόφαση την προστασία τους από την τρομοκρατία.

  Αλλά το πιο τρελό, είναι πως η αμερικανική διακυβέρνηση υπό τον Ντάμπλγια (W) μετά την εισβολή στο Αφγανιστάν, επέλεξε να πλήξει την τρομοκρατία με την εισβολή στο Ιράκ, για να εισπράξει νέες τρομοκρατικές επιθέσεις εναντίον αμερικανικών στόχων. Υπάρχει ακόμα έκθεση της CIA – ανθρώπων που ελέγχονται απόλυτα από την τωρινή αμερικανική κυβέρνηση που αναφέρει πόσο έχουν αυξηθεί οι τρομοκρατικές απειλές εναντίον των ΗΠΑ.

  «Χάρη στο Μπους και την παρέα του, οι ΗΠΑ είναι περισσότερο μισητές παρά ποτέ άλλοτε στον κόσμο» γράφει το ΝΑΤΙΟΝ. Για να σχολιάσει πικρόχολα, «βαρεθήκαμε επαίνους για τον αμερικανικό στρατό από έναν πρόεδρο και στελέχη μιας κυβέρνησης που είχαν κάνει τα πάντα για να αποφύγουν να πάνε στο Μέτωπο».

 

  Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο σοσιαλιστής Αμερικανός δημοσιογράφος John Reed είχε ξεκαθαρίσει πως «το κέρδος και η γεωπολιτική κυριαρχία κρύβονται πίσω από κάθε αμερικανική στρατιωτική επέμβαση. Ο θείος Σαμ ποτέ δεν δίνει κάτι για το τίποτα». Οι απελευθερωτικές επιχειρήσεις του θείου Σαμ ξεπληρώνονται με ιδρώτα και αίμα, όπως έχει δραματικά αποδειχθεί.

 

  Η αμερικανική ιμπεριαλιστική πολιτική, ξεκίνησε από την αυγή του 20ού αιώνα με τον αμερικανο-ισπανικό πόλεμο, όταν άρχισε να οικειοποιείται τις ισπανικές αποικίες στην Καραϊβική και τον Ειρηνικό. Οι ΗΠΑ «απελευθέρωσαν τις Φιλιππίνες από την Ισπανία, αφού θυσίασαν κοντά ένα εκατομμύριο Φιλιππινέζους προκειμένου να καταλάβουν την χώρα και να βάλουν πόδι στην Ασία, επιδεικνύοντας τις αμερικανικές φιλοδοξίες.

Κατόπιν ακολούθησε η σειρά της Λατινικής Αμερικής, όπου αναμείχθηκαν οι μεγάλες αμερικανικές επιχειρήσεις. Όπως έγραψε χαρακτηριστικά ο  στρατηγός των Αμερικανών πεζοναυτών Σμίντλυ Μπάτλερ «πέρασα τη μεγαλύτερη περίοδο της στρατιωτικής μας ζωής επιδεικνύοντας τη δύναμή μας για χάρη των μεγάλων αμερικανικών επιχειρήσεων, Είμουν κάτι σαν γκάνγκστερ των καπιταλιστών…»

 

  Ο πρόεδρος W. Μπους μετά την κατάληψη του Ιράκ, καυχήθηκε: δεν αφήνουμε πίσω μας στρατεύματα κατοχής, αλλά συντάγματα και κοινοβούλια». Πρόκειται για ανακρίβεια, ή μάλλον για μισή αλήθεια, ή μισό ψέμα. Οι ΗΠΑ εξακολουθούν να διατηρούν στρατιωτικές βάσεις και ισχυρές στρατιωτικές δυνάμεις, όσο και έντονη πολιτική επιρροή όχι μόνο στην Γερμανία και την Ιαπωνία (τις οποίες «απελευθέρωσαν» αφού  κατέλαβαν στο τέλος του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά και σε πολλές άλλες περιοχές του κόσμου.

  Αλλά το μεγάλο ψέμα είναι πως αποκατέστησαν τη Δημοκρατία στην Ιαπωνία και τη Γερμανία, μετά τον πόλεμο. Στη μεν Ιαπωνία διατήρησαν τον Ιάπωνα αυτοκράτορα Χιροχίτο στο θρόνο, με το σκεπτικό, «ότι ο υπάκουος αυτοκράτορας θα βοηθήσει ώστε να γίνουν και οι υπήκοοί του υπάκουοι». Στη Γερμανία, χρησιμοποίησαν πρώην ναζί, με το σκεπτικό πως «ήταν οι περισσότερο αντικομμουνιστές». Χώρια που χρησιμοποίησαν τον περιβόητο Βέρνερ φον Μπράουν για το πυραυλικό τους πρόγραμμα.

Αλλά ας απομακρυνθούμε λίγο από την ιστορία και ας πλησιάσουμε το εύρος του χρόνου. Για να δούμε πως η αμερικανική πολιτική δεν έχει αλλάξει.

 

  Μέσα σε μια δεκαετία,(δώδεκα χρόνια για την ακρίβεια) ανάμεσα στους δύο πολέμους στον Κόλπο (1991-2003) είχαμε μια σειρά από «ανθρωπιστικές επεμβάσεις» της αμερικανικής κυβέρνησης. Η πραγματικότητα ωστόσο ήταν πάντοτε διαφορετική από την ρητορική.

 «Επιχείρηση αποκατάσταση της Ελπίδας» 1992 –. Με την αποστολή 30.000 πεζοναυτών στη Σομαλία για να προφυλάξουν τις αυτοκινητοπομπές με τα τρόφιμα να φτάσουν ασφαλώς στους λιμοκτονούντες και όχι στα χέρια των πολέμαρχων. Η επιχείρηση αμέσως είχε κερδίσει την υποστήριξη των Φιλελεύθερων. Ασχέτως αν οι Σομαλοί θεώρησαν τους Αμερικανούς στρατεύματα κατοχής κι όχι απελευθερωτές. Η CIA υπολογίζει ότι περισσότεροι από 10.000 Σομαλοί έχασαν τη ζωή τους από την αμερικανική επέμβαση. Μετά την αποχώρηση των αμερικανικών στρατευμάτων η κατάσταση ήταν πολύ χειρότερη παρά εκείνη που υπήρχε πριν την επέμβαση.

«Επιχείρηση αποκατάστασης της Δημοκρατίας» ένα χρόνο αργότερα στην Αϊτή για την επανεγκατάσταση του προέδρου Ζαν Μπερτράντ Αριστίντ, που είχε ανατραπεί από τους στρατιωτικούς το 1991. Αντί να τα βάλλουν με τους πραξικοπηματίες, τα αμερικανικά στρατεύματα άρχισαν την καταπίεση του λαού της Αϊτής. Το CNN κινηματογράφησε την αποχώρηση του στρατιωτικού δικτάτορα Ραούλ Σέντρας και των αρχηγών  από τα «σμήνη θανάτου». Αυτοί  αφέθηκαν ανενόχλητοι να αποχωρήσουν ώστε να απολαύσουν τις καταθέσεις τους σε ελβετικές τράπεζες. Η αστυνομία της δικτατορίας συνέχισε με τον ίδιο ζήλο να τρομοκρατεί το λαό, και ιδιαίτερα όσους δεν συμφωνούσαν με τα στρατεύματα κατοχής.

      Το 1995 οι ΗΠΑ βομβάρδισαν τη Βοσνία και το 1999 τη Σερβία, με πρόφαση την εκστρατεία εναντίον της εθνοκάθαρσης για την οποία μόνιμοι κατηγορούμενοι ήταν οι Σέρβοι. Πρώτα εναντίον των Μουσουλμάνων  στη Βοσνία, και κατόπιν εναντίον των αλβανόφωνων στο Κοσσυφοπέδιο.

  Οι βομβαρδισμοί κατέστρεψαν το μεγαλύτερο μέρος της υποδομής της Σερβίας και προκάλεσε κρίση προσφύγων στο Κοσσυφοπέδιο. Κάτι που ασμένως εκμεταλλεύτηκε η αμερικανική προπαγάνδα για να δικαιολογήσει την κατοχή της σερβικής επαρχίας. Οι Αλβανόφωνοι με τη σειρά τους έκαναν εκκαθαρίσεις Σέρβων κάτω από τη μύτη της ΝΑΤΟϊκής δύναμης κατοχής, χωρίς να κατηγορηθούν ωστόσο από τους αδέκαστους επικυρίαρχους.

  Ύστερα ήρθε η σειρά του Αφγανιστάν, και κατόπιν του Ιράκ.

Αναζητείστε τη δημοκρατία σε κάποιες από τις περιοχές που γνώρισαν την αμερικανική επέμβαση τα τελευταία δώδεκα χρόνια. Κι όταν τη συναντήσετε τρυπήστε μου τη μύτη.

  Η Ουάσιγκτον δεν αποτυγχάνει απλώς να φέρει τη Δημοκρατία, αλλά είναι εντελώς αναξιόπιστη όταν υπόσχεται κάτι τέτοιο. Το έχει αποδείξει. 

Subscribe in a reader Facebook page Follow me