Διαδώστε το στυξ με αυτό το banner στην διεύθυνση http://www.styx.gr/

                Μάθημα παραγωγικότητας...

 

                                         

    ΤουΓιώργου Αρκουλή

 

   Είναι εντελώς βέβαιο ότι ολόκληρη η ποδοσφαιρόφιλη Ελλάδα –πλην Μεσσηνίας- σάστισε από την αναπάντεχη νίκη της «Καλαμάτας» στην Καλαμαριά, επί του γηπεδούχου Απόλλωνα, για τους γνωστούς λόγους. Δηλαδή, αδιάφορη η φιλοξενούμενη ομάδα, πάση θυσία νίκη άνοδο οι ανώτεροι –αγωνιστικά και βαθμολογικά- Πόντιοι κλπ. Κι’ όμως, οι Καλαματιανοί έστησαν τρόπαιο (3-0) που ισοδυναμούσε με «δηλητήριο φοβερό» (που θα έλεγε και ο Χάρρυ Κλυνν) για τις προσπάθειες του Σταύρου Παπαδόπουλου και...δικαίωση για τον προηγούμενο ηγέτη – χρηματοδότη Δημήτρη Αγγελόπουλο. Αυτή η θλιβερή (για την Καλαμαριά) έκβαση στο φινάλε του πρωταθλήματος, ήλθε να αποδείξει ακόμη μια φορά κάτι  κλασικό. Οτι , για να κερδίσεις τα αξιώματα στο ποδόσφαιρο, δεν αρκεί να σου περισσεύει το χρήμα, να πληρώνεις τις υποχρεώσεις σου στην ώρα τους, να ορθώνεις ανάστημα αλαζονείας και να περιμένεις να γίνουν όλα όπως τα περιμένεις. Χρειάζεται κυρίως να έχεις καλές δημόσιες σχέσεις, τσαχπινιά, και το χάρισμα του «φοβισμένου». Ε, αυτά έλειψαν από την πορεία του Απόλλωνα που μόλις έληξε, αφήνοντας την ομάδα στην «ψυχοφθόρα» τρίτη θέση. Μια θέση που θα οδηγήσει σε αγώνα μπαράζ με τον 14ο της πρώτης εθνικής κατηγορίας για το πολυπόθητο εισιτήριο εισόδου στα «μεγάλα σαλόνια» (τρομάρα μας).

 

Σημειολογικά, ό,τι συνέβη την περασμένη Κυριακή στην Καλαμαριά ης Θεσσαλονίκης δεν έχει προηγούμενο τα τελευταία χρόνια. Για την ακρίβεια, η  προηγούμενη «ανατροπή», είχε προκύψει πριν από 18 χρόνια στο στάδιο Καραϊσκάκη του Νέου Φαλήρου, με αντιπάλους τον Εθνικό και τον ΟΦΗ.  Στους Πειραιώτες αρκούσε μια ισοπαλία με οποιοδήποτε σκορ, προκειμένου να μείνουν στην κατηγορία. Ο ΟΦΗ ήταν αδιάφορος για να χρησιμοποιήσουμε τη λέξη του συρμού που κυριαρχεί κάθε χρόνο στην επωδό των πρωταθλημάτων. Ως το 85ο λεπτό, η αναμέτρηση κυλούσε στο 2-2 και όλα έδειχναν ότι ο Εθνικός θα ευχαριστούσε στο τέλος τους Κρητικούς που δεν διαγωνίζονταν, άλλωστε, με στόχο να κερδίσουν το παγκόσμιο Κύπελλο, ή να «εκδικηθούν» ένεκα βεντέτας...

 

Τρία λεπτά πριν από τη λήξη, ήλθε η πρώτη αναπάντεχη φάση. Ο ΟΦΗ πέτυχε γκολ από λάθος της πειραϊκής άμυνας και στις εξέδρες οι ηρωϊκοί οπαδοί άρχισαν να νοιώθουν πάνω τους «φίδια», έτοιμα να τους τρυπήσουν τις φλέβες. Πριν καλά - καλά συνέλθουν από το σοκ, νάτο το τέταρτο κρητικό γκολ, από ασυγχώρητο αυτή τη φορά λάθος , και τέζα όλοι στο ιστορικό στάδιο. Εθνικός – ΟΦΗ 2-4 ! Ουδείς είχε διάθεση να φωνάξει, να αντιπαρατεθεί με τους ποδοσφαιριστές (και τους παράγοντες) του ΟΦΗ. Κάποιοι θέλησαν να επιτεθούν στον Ρόδιο τερματοφύλακα (του Εθνικού) Δημήτρη Δοξάκη, θεωρώντας ότι η απροσεξία του στα κρίσιμα σημεία του αγώνα, ήταν αυτή που οδήγησε στην συντριβή, αλλά κάποια αστυνομικά όργανα τους συγκράτησαν...

 

Η περίπτωση όμως του Εθνικού, ήταν εντελώς διαφορετική από αυτή της σημερινής Καλαμαριάς. Τότε, η ιστορική πειραϊκή ομάδα, είχε χάσει τον χρεοκοπημένο Καρέλλα, και διέθετε διοίκηση από «παλαιοκομματικούς» παράγοντες (Μουρκάκος κλπ.) οι οποίοι ζούσαν με μια μικρή σύνταξη. Επρόκειτο για ένα σύνολο εντελώς αναξιόπιστο και ήταν φανερό ότι τα προσεχή χρόνια θα κατέρρεε (όπως κι’ έγινε με μαθηματική ακρίβεια θα λέγαμε τα επόμενα χρόνια...) Η σημερινή Καλαμαριά φαίνεται ότι εγκλωβίστηκε σε άλλου είδους προβλήματα. Για παράδειγμα, μπορούμε να υποθέσουμε ότι δεν διέθετε προπονητή, ικανό να επιτύχει το εύκολο έργο. Ο Βραζιλιάνος Εδουάρδος Αμορίν, μπορεί να θεωρείται φίλος (και προστατευόμενος) του προέδρου Στ. Παπαδόπουλου, εντούτοις ποτέ δεν μπόρεσε να αποδείξει ότι μπορεί να κάτι  σημαντικό ώστε να βοηθηθεί και από το ποδόσφαιρο. Ο άνθρωπος, ίσως ακόμη χρειάζεται πολύ χρόνο για να καταλάβει –και να νοιώσει μέσα του – την ελληνική πραγματικότητα (αυτήν που ο Γκμοχ, ο Μαρκαριάν και πλήθος αλλοδαπών τεχνικών, την παίζουν στα δάχτυλα από τις πρώτες μέρες παραμονής τους στην Ελλάδα), χωρίς να τον κατηγορεί κανείς γι’ αυτό.

 

Αναρωτιέται, λοιπόν, κανείς αυτή την περίεργη –για την Καλαμαριά- ώρα : είναι αυτό το μοντέλο διοίκησης ιδανικό για να προβιβαστεί μια ποδοσφαιρική ομάδα ; Σε μια ποδοσφαιρική Ελλάδα, μάλιστα, όπου επιβιώνουν οι καπάτσοι (Μπέος), οι «καιροσκόποι» (Ψωμιάδης), οι δυναμικοί (Κόκκαλης) και οι γνωρίζοντες άριστα το αντικείμενο (Θωμάς Μητρόπουλος, Αλαμάνος) ; Λίγο χλωμή μοιάζει η απάντηση για τον Μεσσήνιο επιχειρηματία Παπαδόπουλο, ο οποίος πριν ένα χρόνο αποφάσισε την παράξενη υπέρβαση., δηλαδή να «μετακομίσει» την αγάπη του για το άθλημα από τον Μεσσηνιακό στον Θερμαϊκό μέσω...Χονγκ Κονγκ και να παράσχει πλουσιοπάροχα το χρήμα του αλλά –όπως αποδείχτηκε- καμία φρέσκια και αποτελεσματική ιδέα ;

 

Αξίζει να θυμηθούμε στο σημείο αυτό κάτι ιστορικά αποδεδειγμένο. Από το Βυζάντιο, «πέρασαν» και έδρασαν αρκετοί αυτοκράτορες. Αυτός ο οποίος έμεινε στην ιστορία ως ο σημαντικότερος, ήταν ο Ιουστινιανός, ο ποίος χαρακτηρίστηκε Μέγας. Κ’ όμως, αυτός ο αυτοκράτορας, διέθετε λιγότερο μυαλό από άλλους. Εντούτοις, τα κατάφερε, διότι είχε ευτυχήσει να επιλέξει τους ιδανικούς συνεργάτες. Μήπως, λοιπόν, αυτές τις δύσκολες ώρες, θα ήταν χρήσιμο να «διδαχθεί» από το παράδειγμα ο σοβαρός χρηματοδότης των Ποντίων ; Ετσι κι’ αλλιώς, δεν έχει να χάσει παρά αποτυχημένους –ποδοσφαιρικά- φίλους, τους οποίους εδώ και αρκετά χρόνια εμπιστεύεται και στηρίζει...

 

Τα όσα,  εύκολα, γράφηκαν (και ακούστηκαν...) αμέσως μετά τη λήξη του αγώνα στην Καλαμαριά, είναι άνευ σημασίας. Οτι δηλαδή, με τα χρήματα που ξόδεψε για τον Απόλλωνα ο Στ.Π. θα μπορούσε να είχε επαναφέρει τις μετοχές της «Καλαμάτας» στο χαρτοφυλάκιό του. Ή ότι «η Καλαμάτα τον εκδικήθηκε» επειδή γύρισε την πλάτη στην «προηγούμενη αγαπημένη του» κλπ. Αυτά αποτελούν υλικό για τις στήλες κουτσομπολιού των αθλητικών εφημερίδων και τίποτε άλλο, άσχετα αν γαργαλάνε το ενδιαφέρον των αναγνωστών ή όχι. Η ουσία είναι ότι το παράδειγμα Παπαδόπουλου (και) στην Καλαμαριά απέδειξε ότι ο επιχειρηματίας γνωρίζει καλά τα ρήματα «ξοδεύω», «στηρίζω» και «φιλοδοξώ», αλλά καθόλου, μα καθόλου,  το ρήμα «παράγω».  

Subscribe in a reader Facebook page Follow me