Κι΄ όμως

το "Πολυτεχνείο" ζει!

του Σπύρου Κομίνη

   Το "Πολυτεχνείο" ήταν ένα νεανικό λάθος. Ήταν μια βίαιη εκδήλωση εκτόνωσης νέων παιδιών, που παρασύρθηκαν από την μόδα των εξεγέρσεων της δεκαετίας του ΄70. Σημαντικό ρόλο στην έκρηξη αυτή μιμητισμού, έπαιξαν τα αιματηρά γεγονότα της Ταϋλάνδης που είχαν προηγηθεί. Ήταν μια κατάληψη. Κατάληψη σχολείου: Του Πολυτεχνείου. Ξεκίνησε με το παράλογο αίτημα να εκλέγουν οι φοιτητές τα συμβούλιά τους και όχι οι άνδρες των δυνάμεων Ασφαλείας της νόμιμης κυβέρνησης της χώρας, οι οποίοι είχαν ως αποστολή να παίζουν τις κάμερες. Να παριστάνουν δηλαδή τους φοιτητές, για να εξασφαλίζεται η τάξη και το επιθυμητό επίπεδο σπουδών. Το αίτημα για ελεύθερες φοιτητικές εκλογές, δεν μπορούσε φυσικά να γίνει δεκτό από μια υπεύθυνη κυβέρνηση. Η απάντηση των ταραξιών, ήταν η βίαιη κατάληψη του Πολυτεχνείου. Χιλιάδες απείθαρχοι νέοι και νέες, έγραφαν συνθήματα στους τοίχους και σε χαρτιά, τα οποία  μοίραζαν στους περαστικούς. Έκαναν και υβριστικά σκίτσα με σβάστικες, γελοιοποιωντας την κυβέρνηση. Εγκατέστησαν αυτοσχέδιο ραδιοφωνικό σταθμό εντός του Πολυτεχενίου, από τον οποίο καλούσαν σε εξέγερση ολόκληρο το λαό. Τελικά  η στρατιωτική κυβέρνηση, την οποία όλοι αποκαλούσαν χαϊδευτικά – αλλά ως τότε μόνο ψιθυριστά – "χούντα", αναγκάστηκε να σκοτώσει ειρηνικά μερικές δεκάδες αγόρια και κορίτσια και να σακατέψει σωματικά και ψυχικά πολύ περισσότερα, για να αντιληφθούν  όλοι πόσο επικίνδυνο είναι να θέλει κανείς "Ψωμί, Παιδεία και Ελευθερία" και να το φωνάζει.

    Όπως όλες οι παράλογες πράξεις, όπως κάθε τι το οποίο δεν αποσκοπεί στο κέρδος και στην αύξηση της παραγωγικότητας, η βίαιη αυτή εξέγερση των νέων η οποία κατεπνίγη στο αίμα ειρηνικά, έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης των κομμάτων με πρώτους και καλύτερους φυσικά τους κομμουνιστές. Το πόσο άκαιρα και ανέφικτα ήταν τα συνθήματα αυτών των νέων οι οποίοι μέσα σε τρεις μέρες είχαν σχηματίσει κυβέρνηση μέσα στο Πολυτεχνείο και ήθελαν να καθορίσουν εκείνοι την πολιτική της χώρας, φαίνεται από μια απλή καταγραφή τους: "Κάτω η χούντα". "Έξω οι Αμερικάνοι". "Έξω από το ΝΑΤΟ". "ΝΑΤΟ – CIA – Προδοσία".

    Γνήσιοι οπαδοί της "θεωρίας της συνομωσίας", πίστευαν όλοι αυτοί, ότι η στρατιωτική κυβέρνηση, κατευθυνόταν από πράκτορες της CIA, δηλαδή ήταν σα να λένε ας πούμε σήμερα, ότι τους δίδυμους πύργους δεν τους έρριξε ο Μπιν Λάντεν. Τους συνομωσιολόγους αυτούς νέους, προσπάθησε να δικαιώσει πολλά χρόνια αργότερα ο κ.Παπαχελάς, στην δημοφιλή τηλεοπτική του εκπομπή "Οι Φάκελοι". Συνομιλώντας με αξιωματούχο της CIA, τον ρώτησε ξαφνικά: "Ποιός ήταν ο αρχηγός της "Προβειάς" στην Ελλάδα;" Ο αξιωματούχος απάντησε ψύχραιμα και χωρίς πίεση: "Ο Ιωαννίδης".

    Το τί είναι η "Προβιά", γιατί είχε αρχηγό τον Ιωαννίδη και γιατί ο Ιωαννίδης έριξε τον Παπαδόπουλο ακριβώς μετά την ειρηνική λύση που δόθηκε στο πρόβλημα του "Πολυτεχνείου", είναι ζητήματα που δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Απόδειξη ότι κανείς δεν είδε εκείνη την εκπομπή, κανείς δεν την σχολίασε, κανείς δεν επανέλαβε αυτήν την συνομωσιολογία, ούτε καν ο ίδιος ο κ. Παπαχελάς ίσως.

    Στα χρόνια που πέρασαν, τα ΜΜΕ, ασχολήθηκαν κατά καιρούς με το "αληθινό νόημα" του "Πολυτεχνείου", πότε σχολιάζοντας την "τσίκνα" από τα σουβλάκια και τα λουκάνικα που πουλάνε οι μικροπωλητές, πότε ζητώντας να σταματήσει αυτή η εμποροπανήγυρις, διότι προσβάλλει την αισθητική διαφόρων αρθρογράφων και "μαϊντανών". Επί δεκαετίες, κάθε κόμμα έλεγε τα δικά του, με πιο πρωτότυπες τις αναλύσεις των ευρωκομμουνιστών προγόνων του ΣΥΡΙΖΑ, που έλεγαν ότι οι νέοι κλείστηκαν στο "Πολυτεχνείο" για να πολεμήσουν "την πόλωση". Το 1980 είχαμε δύο νεκρούς (Κανελλοπούλου – Κουμής) και δεκάδες τραυματίες, διότι η κυβέρνηση της "Νέας Δημοκρατίας" απαίτησε να σταματήσει η πορεία στην αρχή της Βασιλίσσης Σοφίας και να μη φτάσει όπως πάντα ως την Αμερικανική πρεσβεία. Το 1983, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ως πρόεδρος της Δημοκρατίας, κατέθεσε στεφάνι στο Πολυτεχνείο. Ήταν η μοναδική φορά.

    Παρά την γιγαντιαία προσπάθεια των ΜΜΕ, με ποτάμια μελάνι και χιλιάδες επιχειρήματα γιατί η πορεία του "Πολυτεχνείου" πρέπει να σταματήσει, χιλιάδες Έλληνες κάθε χρόνο επιμένουν να θυμώνται, επιμένουν να πηγαίνουν και όλο και περισσότεροι νέοι σήμερα διερωτώνται γιατί πηγαίνουν αφού κανένας δεν τους πληρώνει...